Η Βραζιλία υπέστη τα ξημερώματα της Δευτέρας άλλο ένα «κάζο» με την ήττα-αποκλεισμό από τη συνέχεια του Copa America κόντρα στο Περού (1-0) και ο Κώστας Κουτσαυλής αναρωτιέται τι πήγε στραβά και οδήγησε στην καθαίρεση της -πάλαι ποτέ- μεγάλης «Σελεσάο».
Δεν μου προκάλεσε καμία έκπληξη η ήττα της Βραζιλίας από το Περού. Για την ακρίβεια, λίγο πολύ τα σημάδια της «καταστροφής» είχαν φανεί λίγες ημέρες νωρίτερα, όταν οι παίκτες του Ντούνγκα πανηγύριζαν σαν παιδάκια το 7-0 κόντρα στην άσημη Αϊτή.
Κόντρα στο Περού, είδαμε λίγο πολύ την ίδια άνοστη, άγευστη και χωρίς προσανατολισμό ομάδα που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια. Μπορεί οι Περουβιανοί να χρειάστηκαν να βάλουν ένα... χεράκι για το επισφράγισμα της αποτυχίας, αλλά έτσι κι αλλιώς, είχε ήδη κυλήσει το νερό στ' αυλάκι του αποκλεισμού.
Μετά την αποφράδα νύχτα του Μινεϊράσο το 2014, όταν και παραδώθηκαν αμαχητί στις ορέξεις των Γερμανών, οι Βραζιλιάνοι προσπάθησαν (όσο γίνεται) να αφήσουν πίσω τους μια επτάρα που έχει σημαδέψει μια ολόκληρη γενιά και να ξεκινήσουν από το μηδέν. Η συντριπτική πλειοψηφία όσων αγωνίστηκαν στον ημιτελικό του Μουντιάλ πήρε «πόδι», όπως και ο προπονητής Σκολάρι, μην αντέχοντας το βάρος μιας τέτοιας ντροπής. Στη θέση του κάθισε ο πιο νέος και φρέσκος Ντούνγκα. Όμως ούτε εκείνος μπόρεσε να διαχειριστεί την επόμενη μέρα και από σήμερα το πρωί, η Βραζιλία βρίσκεται εκτός Copa America, αδυνατώντας να προκριθεί στα νοκ άουτ...
Ήταν λίγος ο Ντούνγκα, ή μήπως προσπάθησε το ίδιο με τον Σολάρι; Φταίνε μήπως οι «σκιές» του 7-1 που περιφέρονται σαν διάολοι πάνω από τα κεφάλια όσων φοράνε το εθνόσημο; Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Οση φιλότιμη προσπάθεια και αν καταβάλλει ο «Χ,Ψ» προπονητής, το πρόβλημα της Βραζιλίας είναι οι ίδιοι οι Βραζιλιάνοι! Όποιος έχει παρατηρήσει το έμβλημα της χώρας, θα έχει μάλλον διαβάσει το εξής ρητό, το οποίο κοσμεί τη σημαία της χώρας: «Ordem e progresso», ελληνιστί «τάξη και πρόοδος».
Ποια τάξη και ποια πρόοδος κύριοι; Καμία από αυτές τις δύο αξίες δεν έχει βρει εφαρμογή στη νέα βερσιόν της Σελεσάο. Οι μεγάλοι ηγέτες της τελευταίας αξιόλογης γενιάς (Ριβάλντο, Ρονάλντο, Κακά, Καφού, Ροναλντίνιο, Ζιλμπέρτο Σίλβα) έχουν δώσει τη θέση τους σε νερόβραστους ποδοσφαιριστές. Όταν όλοι αυτοί λοιπόν συγκεντρώνονται για τις υποχρεώσεις της εθνικής τους, έχουν στο μυαλό τους πως αρκεί η φανέλα και το ταλέντο για να πάρεις κάποιο αποτέλεσμα.
Δε φταίνε όμως αυτοί, έτσι μάθανε! Δυστυχώς για τη χώρα τους, η Βραζιλία έχει μείνει «σκαλωμένη» στις αρχές του όμορφου μεν, αλλά αναχρονιστικού «jogo bonito», το οποίο το έχουν παραμερίσει οι απαιτήσεις του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Όταν ομάδες που κάποτε οι ίδιοι είχαν για «πρωινό» τους κερδίζουν κατά κράτους, σημαίνει πως κάτι δεν πάει καλά.
Από την computerized έκδοση της Γερμανίας, μέχρι το «άσημο» Περού θα διαπιστώσουμε πολλές διαφορές, αλλά μια και ειδοποιό ομοιότητα. Τη συνοχή και την ομαδικότητα. Το βλέπουμε και στο Euro άλλωστε πως οι ομάδες που στερούνται ταλέντου κοιτάνε να βελτιώσουν τη συνοχή τους και την ομαδική λειτουργία τους.
Εδώ και λίγα χρόνια, έχουν βρεθεί πολλές από αυτές για να δώσουν ένα γερό μάθημα στην κολλημένη Βραζιλία η οποία νοσεί ποδοσφαιρικά. Τα μυαλά όσων επιλέγονται να την εκπροσωπήσουν είναι στραμμένα στην προσωπική καταξίωση και στην Ευρώπη, ξεχνώντας πως πολλοί «πρόγονοί» τους έκαναν καριέρα χάριν εθνικής ομάδας.Έπειτα, συνολικά, ο τρόπος που αντιμετωπίζουν το ποδόσφαιρο οι Βραζιλιάνοι είναι μεν ρομαντικός και έχει τη χάρη του. Όμως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν έχει καμία θέση δυστυχώς. Για να αλλάξει σελίδα η Σελεσάο, πρέπει να ασπαστεί ένα δόγμα που το έχει όπως είπαμε φάτσα-κάρτα ακόμα και στη σημαία της.
Οι φαβέλες, οι αλάνες, η Σάντος, η Κόπα Καμπάνα έβγαζε, βγάζει και θα βγάζει μπαλαδόρους, όχι όμως ποδοσφαιριστές. Αν δεν το καταλάβουν από τα πάνω, οι σφαλιάρες θα είναι αμέτρητες και δε θα φταίει κανένας Σολάρι ή Ντούνγκα, μα το ίδιο το κεφάλι τους.
Πραγματικά κρίμα για εκείνους να είναι τόσοι πολλοί, αλλά να φαίνονται τόσο λίγοι...
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου