Το μωρο σου ειναι αχρηστο

Ο Κώστας Ζυγογιάννης βγάζει το άχτι του για τα παιδιά και τα μωρά, αυτά τα σπαστικά τέρατα που έχουν κατακλύσει τον κόσμο μας και τις μανούλες τους που μας βομβαρδίζουν με τα καμάρια τους ολημερίς στα social media.

"Καληνύχτα John-Boy"

Πολλοί θα θυμάστε την ατάκα απ την κλασική σειρά "The Waltons" που είχε γίνει αρκετά μεγάλη επιτυχία και στη χώρα μας. Αν δεν την θυμάστε ή δεν την προλάβατε εσείς, σίγουρα θα τη θυμάται η μάνα σας. Κι αν πάλι όχι, σίγουρα κάπου στη μνήμη σας υπάρχει το καταραμένο το “Μικρό σπίτι στο λιβάδι”. Πασίγνωστες σειρές με παρόμοιο concept: Ο βίος και η πολιτεία μιας στερεοτυπικής αμερικάνικης οικογένειας με 234.382,6 κουτσούβελα.

Παρότι οι σειρές αυτές μας μιλάνε για τη ζωή στη δεκαετία του 30 και στα τέλη του 19ου αιώνα αντίστοιχα, τα στερεότυπα αυτά ακόμα υπάρχουν. Ακόμα και σε άτομα της ηλικίας μου βλέπω αρκετά συχνά  το “όνειρο” του να κάνουν οικογένεια, να έχουν τα γλυκούλικα παιδάκια τους και να περνάνε παραμυθένια. Συνήθως κάτι τέτοια τ' ακούω απ τις ίδιες κοπέλες που περιμένουν στις μέρες μας τον πρίγκιπα με το άλογο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Θέλω να εστιάσω στο όλο αίσθημα που νιώθει ο άνθρωπος, πείτε το ένστικτο, είτε μητρικό είτε πατρικό, να κάνει παιδιά. Να φέρει μια καινούρια ζωή στον κόσμο, να την λούσει με τις ίδιες μπούρδες που κουβαλάει κι αυτός στο κεφάλι του και να την αφήσει ελεύθερη έξω, να βασανίζει εμάς τους υπόλοιπους. Τον γεμίζει υπερηφάνεια. Σε τόσο μεγάλο βαθμό που σαν γονέας θέλει να τη μοιράζεται με όλους που τον περιτριγυρίζουν.

Χαρακτηριστικό κι ακλόνητο παράδειγμα μας δίνουν και πάλι τα ίντερνετς. Ένα από τα πιο διαδεδομένα (μη μουσικά) βίντεο στο YouTube είναι το Charlie bit my finger - again !. Το περιεχόμενο; Ένα πιτσιρίκι παραπονιέται επειδή το μωρό αδερφάκι του του δαγκώνει το δάχτυλο. Μεγαλοφυές! 839.041.975 προβολές. Άλλο ένα; Το πασίγνωστο laughing baby. Ανεβασμένο σε χίλιες-δυο διαφορετικές εκδοχές που αν τις αθροίσεις όλες μαζί ξεπερνάνε τα 300 εκατομμύρια προβολές. Κι αυτό τι είναι; Ένα μωρό που γελάει.

Γιατί γελάει όμως; Μήπως γελάει ειρωνικά προς τη σημερινή κοινωνία και την κατάντια της; Μήπως βλέπει κάποιο απόσπασμα stand-up κωμωδίας απ τον επικό George Carlin; Όχι… Πολύ απλά γελάει γιατί ο μπαμπάκας του του κάνει “μπλομ”. Ναι “μπλομ”. Κάποιο κομμάτι της υπόθεσης έχω χάσει και δεν μου κολλάει το παζλ. Μήπως χάνω το χρόνο μου; Τζάμπα προσπαθώ να έχω “έξυπνο” χιούμορ σ αυτές τις λίγες στιγμές που περνάω με άλλους ανθρώπους; Μήπως θα λειτουργούσε καλύτερα να βγαίνω στους δρόμους κάνοντας “μπλομ μπλομ”; Μήπως θα έβλεπα περισσότερα χαμόγελα έτσι;

Κατά πάσα πιθανότητα όχι... γιατί είναι ηλίθιο. Και το μπλομ είναι ηλίθιο και τα μωράκια που γελάνε χωρίς να 'χει κάτι αστείο.

Ναι, το μωρό παιδί σου είναι ηλίθιο.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες μαζί του μια κουβέντα περί τέχνης ξέρω γω; Πότε ήταν η τελευταία φορά που το μωρό σου επαλήθευσε κάποιο θεώρημα; Πότε έπιασες το πιτσιρίκι σου τελευταία φορά να ξεκοκαλίζει ο,τι βιβλίο φιλοσοφίας βρήκε στη βιβλιοθήκη λίγο παραδίπλα απ την κούνια του; Ποτέ… Γιατί τότε να σε ανεχτώ και σένα και τις φωτογραφίες/βίντεο/ιστορίες του μωρού σου; Τι έχουνε να μου προσφέρουν και γιατί να χαλάσω το χρόνο μου;

Εδώ ακόμα και σε σένα που τα ταίζεις και τα ποτίζεις δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα. Απλά αράζουν και όλη μέρα χέζονται πάνω τους και κλαίνε. Ούτε να παράγουν όλο αυτό το σκατό μόνα τους δεν μπορούν. Πρέπει να κάτσεις με το μπιμπερό να τα παρακαλάς και να τα χεις στα ώπα ώπα. Πρέπει να τα κυνηγάς με τη φρουτόκρεμα με τις ώρες. Και θα σου φτύσουνε και τη μισή στα μούτρα μετά. Χάνεις τον ύπνο σου, χάνεις το χρήμα σου, αλλάζεις όλο τον τρόπο ζωής σου και τι παίρνεις? Τίποτα…

Όμως θα μου πεις: “Ρε σκατόψυχε Ζυγογιάννη... Είναι γλυκούλικα και με γεμίζουνε χαρά και μόνο που τα βλέπω, δε θέλω τίποτα άλλο”.  Ξέρεις τι άλλο είναι γλυκούλικο; Τα κουτάβια. Ξέρεις τι άλλο; Τα πόκεμον. Ξέρεις τι άλλο; Οι κούκλες. Βλέπεις κάποιο κοινό ανάμεσα σε όλα αυτά; Το φαίνεσθαι όλων των παραπάνω πατάει στην ίδια φόρμουλα: Μεγάλο κεφάλι, τεράστια μάτια, δυσανάλογα μικρό σώμα. Το μωρό σου, το τόσο σημαντικό μωρό σου, σου γεννά τα ίδια συναισθήματα που σου γεννάει ο Pikachu. Γιατί πολύ απλά είναι στο DNA σου το να έλκεσαι από τέτοιες φιγούρες. Ακριβώς επειδή το μωρό σου δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει και είναι παντελώς ηλίθιο σε σχέση με τα υπόλοιπα πλάσματα γύρω του, κάπως πρέπει να επιβιώσει. Το χρειάζεται το είδος για να διαιωνιστεί. Γι αυτό και εσύ σαν μάνα, πατέρας ή οτιδήποτε, έχεις hard-coded μέσα σου το ότι πρέπει να του προσφέρεις στοργή και προστασία. Γι αυτό το βλέπεις γλυκό και σε ελκύει.

Ξέρεις τι άλλο είναι γλυκό κι ελκυστικό; Τα γκομενάκια φίλε αναγνώστη.

Και τα γκομενάκια μόνο άχρηστα δεν είναι. Μπορείς να κάνεις σεξ μαζί τους. Μπορούν να σου φτιάξουν ένα sandwich. Μερικές εκδοχές μπορούν να σου πούνε και πράγματα που δεν έχεις ακούσει ποτέ σου, να κάνουν κουβέντα επιπέδου μαζί σου (αν και το feature αυτό δυστυχώς για τα περισσότερα βρίσκεται ακόμα σε beta-testing). Με το μωρό σου τι απ' όλα αυτά μπορείς να κάνεις; Παραείναι μικρό και άβολο για να κάνεις σεξ μαζί του. Κι ακόμα κι αν το καταφέρεις θα είσαι ο παρίας μια ζωή μετά. Θα πας στην φυλακή ως ανώμαλος και παιδόφιλος. Και καλά θα σου κάνουν και οι τρόφιμοι εκεί που θα σε δέρνουν κάθε μέρα. Sandwich; Μπορεί να σου φτιάξει sandwich; Ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα. Ούτε μια μπύρα δεν μπορεί να σου φέρει. Ακόμα και σκυλιά μπορείς να τα μάθεις να σου φέρνουν εφημερίδες και παντόφλες. Για τόσο άχρηστο πλάσμα μιλάμε. Όσο για την κουβέντα… νομίζω το λύσαμε παραπάνω ότι δεν το κατέχουν το σπορ. Εκτός κι αν βέβαια αρκείσαι στα “μπλομ” για να επικοινωνήσεις.

“Είναι επένδυση ρε βλάκα. Θα μεγαλώσουν και θα σου ανταποδώσουν όλα όσα έκανες γι αυτά”. Αυτό είναι το επιχείρημα των περισσότερων. Κι απαντώ… Είναι το μεγάλωμα τους στα χέρια σου; Η παιδεία τους; Χρέος της κοινωνίας είναι το να υπάρχουν σχολεία. Αν ζούσες στην Ουγκάντα αμόρφωτο κατά πάσα πιθανότητα θα γινόταν το παιδί σου. Οι παρέες του; Κρίνονται απ το πού σε παίρνει να μείνεις. Τα αγγλικά του; Η κιθάρα; Αν σε πληρώσει ο εργοδότης αρκετά. Το πώς θα μεγαλώσει ένα παιδί είναι κοινωνική υπόθεση, όσο κι αν θεωρείς το παιδί “δικό σου”. Το δικό σου χρέος είναι απλά να είσαι το σκεύος που θα το φέρει στον κόσμο.

Κοίταξε λίγο γύρω σου. Οι 8 στους 10 είναι βλάκες. Είναι άτομα που δε θα έκανες παρέα, που δε θα συμπαθούσες με την καμία. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος, δεν κολλάμε όλοι με όλους. Στατιστικά το παιδί σου τείνει να γίνει ένας απ αυτούς τους βλάκες. Που μιλάνε κραυγάζοντας στο κινητό μες στο λεωφορείο λες και ενδιαφερόμαστε όλοι για την κουβέντα. Που αφήνουν το αμάξι τους στη μέση του δρόμου με alarm και πίνουν για 3 ώρες καφέ στη Λίτσα. Που σε κοπανάνε στη λαϊκή με το καρότσι που παρότι σέρνουν δεν τους νοιάζει που πηγαίνει. Οι πιθανότητες μας λένε ότι το μωρό σου τείνει να καταλήξει ένας αποτυχημένος βλάκας μεγαλώνοντας.

Κι έστω ότι το δικό σου μωρό θα μεγαλώσει και θα γίνει ο επόμενος Bill Gates. Ή ο επόμενος Βολτέρος και το μυαλό του θα κόβει σαν ξουράφι. Εσύ τι θα πάρεις απ όλα αυτά; Ποιο αντίκρισμα θα 'χει όλος ο κόπος που έκανες να το μεγαλώσεις; Όσο πιο έξυπνος είναι κάποιος, τόσο πιο πολλά πράγματα παρατηρεί. Τόσο πιο πολλά πράγματα τον σκοτίζουν ή τον ενδιαφέρουν. Συνεπώς τόσο πιο πολλούς λόγους θα χει να μην ασχολείται με σένα τον κωλόγερο και να σε βάλει στο γηροκομείο όσο διοικεί την επιχείρηση του ή κάνει ακαδημαϊκή καριέρα. Ας μην αναφερθώ καν στο ότι παίζει και να σε μισεί κατά βάθος, ως κατάλοιπο της εφηβείας κατά την οποία του πέταγες τα τσιγάρα στην τουαλέτα ή δε το άφηνες να ξενυχτάει.

Ας εξετάσουμε και το άλλο. Έστω ότι δεν βγαίνει το μωρό σου μεγαλοφυΐα αλλά καταλήγει λόγω των καταραμένων γονιδίων να ναι μανουλομάνουλο απ' τα λίγα. Μπορείς να κάνεις κάτι γι αυτό; Μπορείς να χωθείς να κάνεις κίνηση στο γκομενάκι; Προφανώς και όχι, το 'χουμε ξεπεράσει σαν κοινωνία το incest. Μας αηδιάζει, το κατακρίνουμε και καλά του κάνουμε. Δεν είναι άδικο όμως το ότι εσύ το έφτιαξες, εσύ το μεγάλωσες, εσύ στερήθηκες γι αυτό και τώρα θα το γλεντάει κάποιος άλλος; Κι αυτός ο άλλος κατά πάσα πιθανότητα θα είναι απ τους βλάκες της παραπάνω παραγράφου, αυτούς που δε θα χώνευες ποτέ σου. Γιατί άλλο τα δικά σου τα γούστα κι άλλο του παιδιού σου. Και θα πρέπει να τον ανέχεσαι το βλάκα, γιατί ποτέ δε θα χάλαγες χατήρι στο μωράκι σου.

Που θέλω όμως να καταλήξω με όλη αυτή τη μιζέρια και την κατάθλιψη που βγάζουν τα παραπάνω; Όχι, δεν είμαι κατά της αναπαραγωγής. Με ιντριγκάρουν οι άνθρωποι, είμαστε ο,τι πιο ενδιαφέρον ξέρουμε στο ως τώρα γνωστό σύμπαν. Μ' αρέσουν οι άνθρωποι. Ξέρεις τι άλλο μ' αρέσει; Τα λουλούδια. Είναι πολύχρωμα και όμορφα και μυρωδάτα. Ποιος χέστηκε όμως για τους σπόρους; Κατά κοινή ομολογία οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι δε δίνουν δεκάρα για το σπόρο απ όπου προήλθε το όμορφο λουλούδι τους. Γιατί λοιπόν να νοιαστώ για το μωρό σου; Γιατί να προσποιούμαι ότι ο δικός σου ο σπόρος είναι τόσο σημαντικός και να ανέχομαι όλα τα βίντεο και τις φωτογραφίες που βγάζεις κι ανεβάζεις κάθε μέρα; Γιατί να προσποιείσαι εσύ ο ίδιος; Αρκετά γατιά έχει το ίντερνετ ήδη, μη μας πρήζεις τα συκώτια με το μωρό σου.

Αρθρογράφος: Unknown