Το μικρόβιο της παράνοιας χρειάζεται μόλις λίγα εικοσιτετράωρα για να εξαπλωθεί σε μαζική κλίμακα. Τόσο ήταν το διάστημα που χρειάστηκε ώστε ο ελληνικός λαός να αφορίσει για άλλη μια φορά τον Αρκά και αμέσως μετά να κάνει τεμενάδες στον wannabe εθνικό ευεργέτη, Αρτέμη Σώρρα. Γράφει, ο Κώστας Κουτσαυλής.
Καταλαβαίνει κανείς πως τα πράγματα έχουν φτάσει σε οριακό σημείο, όσον αφορά την ποιότητα της ψυχοσύνθεσής μας ως λαός. Εξετάζοντας κατά σειρά τα άπειρα περίεργα γεγονότα που συμβαίνουν στο μικρόκοσμό μας και φτάνοντας στη ''μεγάλη εικόνα'', τη συνολική συμπεριφορά μας, το συμπέρασμα πως ''κάτι πηγαίνει στραβά'', βγαίνει μάλλον αβίαστα.
Έχουμε λαλήσει, ή μάλλον, έχουμε ''πεζέψει'' το γαϊδούρι καβάλα και έχουμε γίνει έρμαια του κάθε λαοπλάνου και του κάθε φιλόδοξου -πρώην πικραμένου- τσαρλατάνου. Υπερβολή; Για ρωτήστε όσους τις τελευταίες μέρες, αντιμετωπίζουν τον Αρτέμη Σώρρα ως έναν εν δυνάμει εθνικό ευεργέτη, ο οποίος θα μας πληρώσει το χρέος, αν κάνουμε ένα απλό subscribe στη MKO του. Πριν προλάβουμε να γελάσουμε με την πάρτη του, εκείνος μάζεψε τους πρώτους... συνδρομητές του ''Ιερού Λόχου'' του και τους ''στρατολόγησε'' στην Αρχαία Ολυμπία, σε μια τελετή που μπαίνει άνετα στην τριάδα της all-time καλτίλας, μετά τα rave party των 90's.
Όσο ο Σώρρας μαζεύει τους ''πιστούς'' του, ένας από τους μεγαλύτερους σκιτσογράφους της χώρας, ο Αρκάς, δέχεται για άλλη μια φορά τα βέλη του κοινού. Ένα κοινό που θίχτηκε με τον ''Προφήτη'', τη νέα κυνική περσόνα του δημοφιλούς καλλιτέχνη, ο οποίος δεν κάνει κάτι άλλο παρά να μας ξεμπροστιάζει με δυο ''συννεφάκια'', ή δέκα λέξεις. Προσέξτε, οι ίδιοι που προσβάλλονται από την αλήθεια, αναζητούν τον δικό τους ''δίαυλο εξιλέωσης'', με τον Αρτέμη ''Mακ Ντακ'' Σώρρα να είναι το τελευταίο ''κρούσμα'' σε αυτό το θέατρο του παραλόγου.
Πολλοί θεωρούν πως η μαζική έκρηξη της τρέλας, που μας έχει κάνει λίγο πολύ όλους συγκάτοικούς της, συνυπάρχει με τα χρόνια της κρίσης. Κι όμως, η διαπίστωση αυτή είναι λανθασμένη, καθώς Ελλάδα και παράνοια συνυπάρχουν (με ντοκουμέντα) από το 1700, ενώ δεν αποκλείεται να πορεύονταν μαζί από το Βυζάντιο. Άπειρα ιστορικά παραδείγματα αποδεικνύουν πως σαν φυλή δεν το 'χουμε σε τίποτα να πιαστούμε από τα ''καμπανέλια'' οποιουδήποτε μπορεί να μας πείσει για τη σωτηρία μας.
Από τα 'Ορλωφικά'' του 18ου αιώνα, τότε που ''θα ερχόταν ο Μόσκοβος να μας λεφτερώση'', μέχρι το ''νερό του Καματερού'', τον Ανδρέα Παπανδρέου, την πατέντα της ''φραπελιάς'', το ''λεφτά υπάρχουν'', τα ''νταούλια που θα χορέψουν οι Ευρωπαίοι'', τις προφητείες, το Ξανθό Γένος, τα Ελοχίμ, τα Νεφελίμ, συμπληρώνεται μια λίστα με περιπτώσεις οι οποίες διαφέρουν στην πηγή τους, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα της κοινωνικοπολιτικής μας καθημερινότητας.
Ωστόσο, αυτά τα ετερόκλητα παραδείγματα, κάπου συναντούνται. Ανταμώνουν στην κοινή και ευκολόπιστη θεώρηση της δικής μας ζωής. Μιας ζωής που ''όλο και κάποιος θα φροντίσει για εμάς, αλλά όχι εμείς'', όπως εκφράζεται από την περίφημη ''λογική της ανάθεσης'' η οποία καταστρέφει και θα καταστρέφει γενιές και γενιές Ελλήνων. Αφήνοντας τον άλλον να φροντίσει για τα δικά σου κεκτημένα, δίνεις χώρο ώστε να αναπτυχθούν όλων των ειδών οι τσαρλατάνοι και τα μιάσματα, οι οποίοι εκμεταλλεύονται το γεγονός πως ''χάφτεις οτιδήποτε ακούγεται ωραίο και άκοπο''.
Συμπερασματικά, στην Ελλάδα που έπινε ''θαυματουργά νερά'' και κατάπινε φύλλα ελιάς στο μπλέντερ, που περιμένει ακόμα τον ''Πολέμαρχο'' να μας δώσει την Πόλη, αφού ρίξει πρώτα τη μάχη των μαχών απέναντι σε Δρακονιανούς και Νεφελίμ, που πιστεύει πως ''τα λεφτά ακόμα υπάρχουν'', ο Αρτέμης Σώρρας φαντάζει ως μια απόλυτα φυσιολογική συνέχεια όλων αυτών...
Το να σκεφτούμε μια στιγμή εμείς για το δικό μας ριζικό, δεν φαίνεται να πολυπαίζει, έτσι;...
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου