Στο προσκήνιο, οι ''ελέφαντες'' της ελληνικής επιχειρηματικότητας είναι κλεισμένοι πέριξ της Συγγρού και απλώνουν αράδα τα εκατομμύριά τους για τέσσερις προνομιούχες θέσεις του νέου τηλεοπτικού τοπίου. Στο παρασκήνιο, εκατοντάδες (για να μην πούμε χιλιάδες) δημοσιογράφοι γελάνε με την πάρτη τους, κουνώντας επιδεικτικά το κεφάλι τους. Γράφει, ο Κώστας Κουτσαυλής.
Το σκηνικό που εκτυλίσσεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα πέριξ της γενικής γραμματείας Τύπου, θα το έλεγες και... κινηματογραφικό. Γενικά, η απόσταση που χωρίζει το Πάντειο Πανεπιστήμιο με την πατρίδα της ''μεγαλύτερης δημοπρασίας του 21ου αιώνα'' φυλάσσεται εξονυχιστικά από καμιά τριανταριά αστυνομικούς, ενώ τα καφέ που συνήθως εξυπηρετούν τους φοιτητές, έχουν γεμίσει από ταλαίπωρους δημοσιογράφους οι οποίοι ξημεροβραδιάζονται γύρω-τριγύρω, μπας και αλιεύσουν καμιά σημαντική πληροφορία.
Όποιος πραγματοποιήσει την καθιερωμένη βόλτα στα social media, δε θα αργήσει να καταλάβει πως η διαδικασία της δημοπρασίας των τηλεοπτικών αδειών έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του κόσμου. Μιλάμε πάντα για μια διαδικασία στην οποία έχει μαζευτεί όλη η επιχειρηματική αφρόκρεμα και σφάζεται για να κάτσει στις τέσσερις προνομιούχες (τηλεοπτικές) καρέκλες του μέλλοντος. Παράλληλα, η μυστικότητα που τη συνοδεύει, δίνει τροφή για σχόλια και άπειρα σενάρια για την τελική τετράδα. Όλα αυτά συνθέτουν μια πρεμούρα, όμοια της βραδιάς του τελικού ''Πρόδρομου-Τσάκα'' στο Big Brother 1...
Εκτός από τους άμεσα εμπλεκόμενους, τους επιχειρηματίες δηλαδή, αυτή η πολύωρη παρτίδα ''πρέφας'', ουσιαστικά δεν θα έπρεπε να απασχολεί κανέναν. Για τους πολλούς, το σκηνικό, επιτρέψτε μου να πω, μου θυμίζει πλάνα από ταινία γουέστερν, με τους φραγκάτους να παίζουν πόκερ, σκορπώντας εκατομμύρια στο τραπέζι και δίπλα τους ένα μάτσο κόσμος να παίρνει μάτι και να ζαλίζεται.
Υπάρχει όμως και η υπόλοιπη, σιωπηλή ως τώρα, πλειοψηφία, η οποία πλήττεται και θα συνεχίσει να πλήττεται από τις συνεχόμενες ανορθογραφίες μιας κατάστασης που προβλέπεται να μην έχει τελειωμό. Μιλώ φυσικά για το σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου. Εκείνο που δουλεύει 8-10-12-14 μέχρι και 24 ώρες αν χρειαστεί χωρίς να πάρει ούτε δραχμή γιατί, ''είτε βρίσκεται σε πρακτική και μαθαίνει'', είτε εργάζεται σε μέσο που ''αδυνατεί να τα βγάλει πέρα''.
Μιλώ για τη συντριπτική πλειοψηφία της γενιάς μου, η οποία είχε ως παιδικό όνειρο να ακολουθήσει το δύσβατο δρόμο της δημοσιογραφίας (ο καθένας για τους δικούς του σκοπούς, μη γελιόμαστε) και καταλήγει να μαζεύει ''εμπειρία'' και άπειρες εργατοώρες δουλεύοντας για το τίποτα. Ούτε λόγος εννοείται για συμβάσεις (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), για ασφάλιση και τα ρέστα. Αυτές οι έννοιες έχουν καταργηθεί στο σύνολο της αγοράς, στα ΜΜΕ θα κολλούσαμε;
Για μια νέα γενιά δημοσιογράφων που προσπαθεί να γαντζωθεί στο ''τρένο'' της καριέρας, πλένοντας άπειρα ''πιάτα'' στην (ατέλειωτη) λάντζα της ειδησεογραφικής ροής και 8/10 φορές είτε λαμβάνει με καθυστέρηση τα δεδουλευμένα του (150-300 ευρώ πάνω κάτω η ταρίφα, για να ξέρετε), είτε ακούει που του τα υπόσχονται και δεν τα βλέπει ποτέ. Τουλάχιστον, σε αυτό το χώρο υπάρχουν ένας δύο τίμιοι που σου λένε από την αρχή τι παίζει και ξέρεις τι θα αντιμετωπίσεις.
Γι' αυτούς όλους λοιπόν (και του υπογράφοντα συμπεριλαμβανομένου) χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι ποιος θα πάρει τις άδειες και τι θα τις κάνει. Αυτοί ζητάνε τουλάχιστον τη βασική κάλυψη, για να μπορούν τουλάχιστον να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα. Βλέπετε, τώρα με το ίντερνετ, οι περισσότεροι δουλεύουν σε site που λόγω της κατάστασης, ανοίγουν και κλείνουν σα βεντάλιες και τις περισσότερες φορές ακούνε το ''δε βρίσκουμε χορηγούς, δε θα πάρετε τίποτα''. Εδώ καλά καλά δεν αναγνωρίζονται ως συνάδελφοι από το ίδιο το οργανό τους (ΕΣΗΕΑ) η οποία επιμένει να μην αναγνωρίζει τα δικαιώματα όσων εργάζονται στον ηλεκτρονικό Τύπο.
Θα μου πείτε ''ρε φίλε παντού έτσι είναι, τι μας σκοτίζεις τον έρωτα με την κωλοφάρα σας''. Τα γράφω για να αποκατασταθεί τουλάχιστον ένα μέρος της λάσπης που ακούμε καθημερινά ως εκπρόσωποι του κλάδου. Η νέα γενιά, παλεύει να εξασφαλίσει στις περισσότερες των περιπτώσεων τον (τωρινό πάντα) βασικό μισθό. Κι όταν το πετυχαίνει χοροπηδά απ' τη χαρά της και λέει και ένα τραγούδι!
Έτσι, μ' αυτά και μ' αυτά, ''άδεια είναι η νύχτα στα βουνά''. Όπως συμβαίνει στο σύνολο του εργασιακού μας μικρόκοσμου, έτσι και στα ΜΜΕ, αρκετοί από τους παλιούς, αλλά κυρίως οι νέοι θα συνεχίσουν να αγωνιούν και να τρελαίνονται από την αβεβαιότητα, μόνο και μόνο επειδή αποφάσισαν να ακολουθήσουν το επάγγελμα των ονείρων τους.
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου