Η Ιωάννα, αναγνώστρια του Mix This, ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη της στο εξωτερικό και μοιράζεται γραπτά τις αγωνίες της.
Όταν γράφουν για την ανεργία αισθάνομαι κατά κάποιο τρόπο τύψεις. Τύψεις για τους φίλους μου που έχουν επενδύσει στην εκπαίδευσή τους, για τους γονείς τους που πλήρωναν τόσα χρόνια σχολεία και φροντιστήρια για να μπουν στο πανεπιστήμιο και που τελικά δεν τους δόθηκε η παραμικρή ευκαιρία να πραγματοποιήσουν τα όνειρα ή τουλάχιστον το πρώτο από αυτά, να βρουν τη δουλειά που τους ταιριάζει. Μια φυγή την οποία πολλές φορές δεν την επιλέγουμε οι ίδιοι, αλλά μας "επιβάλλεται".
Μια φυγή στην οποία δεν ξέρεις τί πρέπει να πάρεις και τι να αφήσεις. Πρόσωπα που ίσως δεν ξαναδείς, καταστάσεις που μάλλον δε θα ξαναπεράσεις, ένας ολοκαίνουριος τρόπος ζωής που δεν έχει καμία σχέση με τον προηγούμενο. Κεφάλαια στη ζωή σου που κλείνουν και ανοίγουν χωρίς να σε ρωτάνε. Στη δική μου ζωή έχει συμβεί αναμφίβολα άπειρες φορές. Όταν έφυγα για το Erasmus, όταν συνειδητοποίησα πως πήρα το πτυχίο μου και δεν είμαι πια φοιτήτρια, όταν έκλεισε ο κύκλος μου στην Αθήνα. Όλες αυτές οι άπειρες μικρές στιγμές που χώρεσαν σε κουτάκια στο μυαλό μου, αναμνήσεις που είμαι ευγνώμων που έζησα, ανθρώπους που νιώθω πολύ τυχερή που έβαλα στη ζωή μου.
Κάθε φορά πριν το τέλος να αναρωτιέμαι αν αυτό που πάω να κάνω είναι το σωστό, να σκέφτομαι μήπως η νέος κύκλος ζωής που με περιμένει στην πόρτα δεν είναι τόσο καταπληκτικά τέλειος, όσο αυτός που ζούσα μέχρι στιγμής, και μια στιγμή πριν φύγω για το νέο προορισμό της ζωής μου να το μετανιώνω και να θέλω να μείνω στο σπίτι μου, με τους φίλους μου και τα αγαπημένα μου πρόσωπα.
Δε διαφωνώ, μια αλλαγή πάντα σε ξεβολεύει και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν ακολουθείς το σωστό μονοπάτι, μόνο σκέψου πως αν δε δοκιμάσεις δε θα μάθεις, σκέψου πως οι πιο όμορφοι προορισμοί έρχονται ύστερα από δύσκολες πορείες, πως οι άνθρωποι που θα μείνουν στη ζωή σου θα είναι πάντα εκεί, όσους νέους ανθρώπους κι αν γνωρίσεις και όσες καινούριες παρέες κι αν κάνεις και ναι, η ζωή είναι μικρή και όταν παίρνεις ρίσκα ομορφαίνει. Εξελίσσεσαι, ωριμάζεις, μεγαλώνεις.
Όσο και να πασχίζεις δε θα καταλάβεις γιατί η πόλη σου ίσως δεν είναι πια αρκετή για σένα και τα όνειρα σου, μόνο μείνε δυνατός για να στηρίξεις τους ανθρώπους που μέχρι την τελευταία στιγμή θα είναι πιο αδύναμοι, βλέποντάς σε να απομακρύνεσαι, μείνε πιστός στους ανθρώπους που σε στήριξαν να πάρεις τη δύσκολη αυτή απόφαση, που έγιναν περήφανοι όταν τους μίλησες για τα όνειρά σου και όταν σε είδαν να τα κυνηγάς, που συνεχίζουν και σε στηρίζουν ακόμη και σήμερα.
Ιωάννα Καραμητρούση
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου