Ο Κώστας Ζυγογιάννης, εγκαινιάζει την παρουσία του στο Mix-This, «ξεκοκαλίζοντας» την ταινία «Deadpool», χωρίς να ξεφεύγει τίποτα από την «άγρυπνη» και κυνική κριτική του!
6 χρόνια παρά κάτι ψιλά… Από το Μάιο του 2009 την περίμενα
αυτή την ταινία. Από τότε που το «έκτρωμα» εν ονόματι X-Men Origins: Wolverine
αποφάσισε να συστήσει τον Deadpool στο κινηματογραφικό κοινό με το στόμα του
ραμμένο και τα μάτια του να πετάνε laser λες κι είναι...ξώγαμο του Cyclops! Κι
όμως, ακόμα και όταν μιλάμε για χολιγουντιανές παραγωγές και για μπίζνες
εκατομμυρίων, δεύτερες ευκαιρίες δίνονται. Και ευτυχώς, έστω και με τη δεύτερη
προσπάθεια, το πέτυχαν…
Πρώτο και κύριο «strike» ήταν το rating της ταινίας. Το να
την μαρκάρεις ως rated R - και όχι ως PG-13 όπως η ξεφτίλα του ’09 - σου δίνει
τη δυνατότητα να είσαι όσο κάφρος θέλεις και στις ατάκες και στις σκηνές σου.
Μιλάμε για μια παραγωγή που έχει ξεκάθαρο στο μυαλό της το κοινό στο οποίο
θέλει να απευθυνθεί. Κυρίως όμως, είναι διατεθειμένη να θυσιάσει ένα κομμάτι
κοινού για να μην αναγκαστεί να θυσιάσει εν' τέλει το περιεχόμενο της.
Ο Deadpool που είδα είχε την άνεση να είναι ο εαυτός του,
όπως τον γνώρισα στα comics του Nicieza και του Kelly. Ξεκάθαρα δεν ήταν ο
ήρωας-πρότυπο για τα παιδάκια των κλασικών superhero movies. Eξ άλλου αυτός
ήταν και εξαρχής ο ρόλος του. Να παλεύει με κάθε ευκαιρία για να
κόψει-σπάσει-πυροβολήσει-ανατινάξει τις νόρμες των comics, να ξεφύγει από το
παραμύθι με τους πρίγκιπες και τους προστάτες. Έχοντας ως επιπλέον «όπλο» τη
σάτυρα που στοχεύει τους πάντες, είτε αυτοί είναι ηθοποιοί, είτε συντελεστές,
είτε χαρακτήρες κόμικς. Ακόμα και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής Ryan Reynolds άκουσε
τον χαρακτήρα που υποδύεται να τον «dissάρει». Γιατί πολύ απλά, ο Wade Wilson
που είδαμε στις αίθουσες ήταν ο πραγματικός Wade Wilson. Ένας πολυλογάς
μισθοφόρος που λέει τα πάντα όπως του έρχονται στο νου, απλά επειδή του ρθανε.
Έτσι, για να κάνει το μυαλό σου να «βράσει»!
Είναι δύσκολο να γράψεις κωμωδία στις μέρες μας, πόσο μάλλον
κωμωδία με «ενήλικο” χιούμορ. Η γραμμή ανάμεσα στο χυδαίο και στο αστείο παρα
είναι λεπτή. Στην ταινία όμως, κάθε ατάκα ήταν μια καλοζυγισμένη μπουνιά στο
στομάχι. Κάθε αστείο είχε την απαραίτητη δόση γυμνασιακού χιούμορ που τόσο
ζητούσε ο πιτσιρικάς μέσα μου, εκείνος που διαβάζει ακόμα comics. Επίσης ήταν
«προσεκτικά» καλογραμμένο, γεμάτο αναφορές και καυστικότητα, για να χαρεί κι ο
(κατά φαντασίαν) ωριμότερος τωρινός εαυτός μου. Όλα αυτά δοσμένα με την
χαρακτηριστική αμεσότητα που απαιτεί το όνομα Deadpool. Όλη η ταινία στην ουσία
αποτελεί μια αφήγηση του Wade, ο οποίος απευθύνεται ξεκάθαρα στο κοινό,
αφηγούμενος το τι «τράβηξε» και καιρούς. Ο τέταρτος τοίχος, απ τα αρχικά
credits μέχρι την τελευταία καθιερωμένη «μαρβελική» after-credit σκηνή,
γκρεμίζεται και πέφτει «τούβλο τούβλο» στο κεφάλι του θεατή.
Όμως η ταινία δεν είναι μόνο κωμωδία, ούτε μονάχα παρωδία
των superhero movies. Ήταν ίσως η μοναδική ταινία δράσης που έχω δει – ΝΑΙ
ΔΡΑΣΗΣ ΓΕΝΙΚΑ - που δεν κάνει «κοιλιά». Απ την πρώτη μέχρι και την τελευταία
σκηνή είδα το ξύλο που περίμενα να δω, όπως περίμενα να το δω. Αποκεφαλισμοί,
αίματα ολούθε, χτυπήματα κάτω απ τη ζώνη. «Ταβερνόξυλο», δηλαδή, όπως αρμόζει
σε ένα «καθίκι» όπως ο Deadpool. Μέσα σε όλο αυτό το «gore» που νομίζεις πως
ξέφυγε από χρήστη του «4chan», έχουν καταφέρει (οι θεούληδες) να τοποθετήσουν
ορθά και καλοδομημένα το origin story και το love story με τη Vanessa, για να
μπορεί να σταθεί ως ταινία αυτός ο... κόλαφος. Αριστουργηματικό σεναριακά, δε σ
αφήνει λεπτό να βαρεθείς. Μένεις με μονίμως ανοιχτό το στόμα είτε επειδή παρακολουθείς
ποιο κεφάλι θα πάρει το κατάνα είτε επειδή παλεύεις να πάρεις ανάσα απ το
γέλιο.
Για το cast δεν έχω να σχολιάσω ειλικρινά τίποτα. Κάθε
ερμηνεία συμπλήρωνε το σωστό κομμάτι του παζλ. Από την Vanessa που ήταν κομμένη
και ραμμένη στα μέτρα, ως γκόμενας ενός παλαβιάρη, μέχρι τον Colossus, την
ρωσική αρκούδα – αγαθό γίγαντα με την προφορά του Braum από το League of
Legends. O Reynolds το ευχαριστήθηκε. Εξ άλλου δήλωσε πως δεν πρόκειται να
παίξει άλλο υπερήρωα μετά απ αυτό (ευτυχώς, γιατί δε θα άντεχα άλλο Green
Lantern). Είναι σα να γεννήθηκε για αυτόν τον ρόλο και πριν καν το καταλάβει ο
ίδιος, το μυρίστηκε ο Nicieza γράφοντας το Cable & Deadpool γύρω στο 2004.
Μέσα σ όλη την εξίσωση βέβαια υπάρχει και ο παράγοντας του
hype. Το είπα και παραπάνω, την περίμενα χρόνια αυτή την ταινία. Με περισσότερη
ίσως αγωνία απ όσο περίμενα να βγει το επόμενο τευχάκι, ενώ με έχει αφήσει σε
«cliffhanger» το προηγούμενο. Και σε όλη αυτή την ανυπομονησία που είχα, ήρθαν
να συνδράμουν και οι διάνοιες που διάλεξε η Fox για το promotion. Δεν έχω δει
καλύτερο και πιο επιθετικό marketing σε ταινία. Απ τις αφίσες στους δρόμους,
μέχρι τα κάφρικα σποτάκια που βγάζανε με κάθε ευκαιρία. Αποκορύφωμα βέβαια η
ημέρα της πρεμιέρας : ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ, βγάζοντας μέχρι και ειδικό trailer
που παρουσίαζε την ταινία ως ρομαντικό γλυκανάλατο love story για να μπορέσει
να πείσει την κοπέλα του ο κάθε καμένος να πάνε να το δούνε.
Respect…
Shut up and take my money που λέμε και
μεις στα ίντερνετς.
Ντάξει το καταλάβατε, την λάτρεψα αυτή την ταινία. Την
αγάπησα. Γύρισα σπίτι μου, την κατέβασα και την ξαναείδα σε σάπιο bootleg από
τρεμάμενο χέρι. Θα την πάρω και σε DVD όταν βγει με την ελπίδα να βρω 2-3 έξτρα
σκηνές στο director’s cut. Μου είναι δύσκολο να βρω να πω κάτι αρνητικό, για να
μη φαίνεται λες και θα πάρω λεφτά γι αυτά που γράφω.
Η μόνη μου κακία όμως δεν έχει να κάνει με την ταινία αυτή
καθαυτή. Έχει στόχο τις εταιρείες διανομής, καθώς δώσανε εξαήμερη (αχρείαστη) παράταση
στην αγωνία μου. Γιατί πολύ απλά με ανάγκασαν να ζήσω τη φρίκη του να παλεύω να
αποφύγω τα spoilers σε κάθε κλικ μου. Δεν το κατάφεραν όμως να μου στερήσουν τη
χαρά. Τη χαρά του να βλέπω τον αγαπημένο μου ήρωα στη μεγάλη οθόνη αλλά και την
ξαφνική αποδοχή του από ολούθε, όταν όλοι κάποτε τον έλεγαν απλά ακραίο.
Ξυπνάει ο χίπστερ μέσα μου και χαίρομαι που το έζησα από παλιότερα και το είδα
να μεγαλώνει.
Τώρα που η αναμονή τελείωσε, τώρα που τα είπα και ησύχασα,
ένα πράμα έχω να πω. Πάρτε φίλους, μανάδες, γκόμενες, το σκύλο σας και
πηγαίνετε να το δείτε. Όλοι θα βρούνε κάτι για να το εκτιμήσουνε. Όλοι θα
γελάσουνε με κάτι. Αν όχι με όλα, ο καθένας θα ανακαλύψει κι από ένα
διαφορετικό reference για να το κουβεντιάζετε μετά. Κι αν δεν έχετε κανέναν,
ελάτε εδώ και πείτε σε εμένα. Σιγά μη χάσω ευκαιρία να το ξαναδώ.
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου