Η Έλλη Παπαγγελή έκανε «σκόνη» όλους εμάς που στα δεκαπέντε μας δεν είχαμε την τύχη να απορρίψουμε το «Κεφάλαιο», αποδεικνύοντάς μας πόσο μπροστά είναι σαν άνθρωπος. Ο Κώστας Κουτσαυλής γράφει τις σκέψεις του σε «Off the Record» τόνο, πίνοντας σφηνάκια κολλαγόνου για να ξεπλύνει τη ντροπή του...
Αισθάνομαι μεγάλη ντροπή διαβάζοντας για άλλη μια φορά τη δημόσια τοποθέτηση της Έλλης. Είναι αλήθεια πως σαν έφηβος και εγώ, ντρόπιασα τη γενιά μου καθώς δεν είχα το απαραίτητο σθένος να αντιμετωπίσω, όπως έκανε αυτή, την πρόκληση του βιβλίου του Καρλ Μαρξ. Δεν το σήκωνε ο νους μου. Δεν μπόρεσα...
Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτήν. Άνθρωποι της γενιάς μου, οι οποίοι μας έδειξαν το δρόμο προς την πνευματική ολοκλήρωση, ξεκοκκαλίζοντας τους μεγάλους θεωρητικούς, έχοντας μάλιστα τη δυνατότητα να τους απορρίψουν κιόλας. Μεγαλείο ψυχής! Θα φτάσω ποτέ άραγε στο επίπεδο της Έλλης; Άραγε η ζωή με έχει προορίσει να μπορώ να στέκομαι επάξια δίπλα της;
Έλλη μου έκανα πολλά λάθη στην εφηβεία μου, σου ζητώ συγγνώμη. Την ώρα που εσύ στεκόσουν με κριτική ματιά απέναντι στα μεγάλα έργα της ανθρωπότητας, ακυρώνοντας τον Κάρολο, τον Ένγκελς, τον Δημόκριτο, τον Πλάτωνα, εγώ τον έκανα λάστιχο...
Ναι Έλλη μου, το λέω και δεν ντρέπομαι. Τον είχα κάνει «λάστιχο» μπροστά σε ένα ευτελές πορνοπεριοδικό. Πόσο μικρός και ανίδεος ήμουν. Με τα βιβλία κοριτσάρα μου δεν τα πήγαινα καλά, το παραδέχομαι. Αν ποτέ επισκεφθείς το σπίτι μου άντε να βρεις στην καλύτερη κάποιον... Λουντέμη, ανάμεσα στα πάμπολλα τεύχη του Μπλεκ, του Αστερίξ και του Λούκι Λουκ. Τουλάχιστον, κρίνοντας από την μεγαλόψυχη φύση σου, θα μπορέσεις να με καταλάβεις σαν άνθρωπο και εμένα. Μην κοιτάς που έσφαλα, θέλω να επανορθώσω!
Δυστυχώς μεγαλώνοντας, άρχισα να καταλαβαίνω τις αξίες της ζωής. Πήρα τη ζωή σου ως παράδειγμα ομορφιά μου. Κατανόησα πως πρέπει πρώτα να απορρίψεις τους μεγάλους για να τους ξεπεράσεις με την ίδια σου την πορεία. Και συ στάθηκες «βράχος», τα κατάφερες.
Μετά την φιλοσοφική σου αναζήτηση, ήρθε η πολιτικοποίηση. Στη μεγάλη πατριωτική και φιλελεύθερη ΔΑΠ, η οποία ήταν πολύ μικρή για να χωρέσει το εύρος της προσωπικότητάς σου, με αποτέλεσμα να συνυπάρξεις στην ΟΝΝΕΔ, πλάι σε έναν άλλο μεγάλο «θεωρητικό» και ειδικό στους «Η/Υ» της γενιάς μας, τον Ανδρέα Παπαμιμίκο.
Ύστερα, η προσωπικότητά σου φάνηκε πως μπορούσε να ξεπεράσει τα στενά μικροπολιτικά όρια, τα οποία εσύ απέφυγες με χαρακτηριστική ευκολία! Εμφανίστηκες στα περιοδικά που κάποτε με βοηθούσαν να τον κάνω «λάστιχο» στην ηλικία που εσύ ξεπερνούσες με χαρακτηριστική ευκολία τα όρια της σκέψης. Στη συνέχεια βγήκες και στο «γυαλί», δίπλα στον Μάρκο Σεφερλή, ενώ παράλληλα, έδινες απλόχερα τις γνώσεις σου και στο εξωτερικό, μεταλαμπαδεύοντας τες στους «δυνατούς» αυτού του κόσμου, όπως ο σεϊχης του Κατάρ...
Πλέον, προσφέρεις τις υπηρεσίες σου στον τομέα της καλλωπιστικής ιατρικής. Υποβιβάζεις συνειδητά την πληθωρική προσωπικότητά σου, καθήμενη σε ένα μικρό στούντιο. Σε ένα κρύο, παγερό στούντιο καρδιά μου. Εσύ, και τα κολλαγόνα σου μαζί. Χαρίζεις απλόχερα το μυστικό της νεότητας σε όλους και όλες, στους κατατρεγμένους αυτού του άδικου ντουνιά. Όλα αυτά, πριν καν κλείσεις τα τριάντα σου Έλλη μου!
Εγώ στέκομαι μπροστά σου. Ακόμα ανίδεος, ακόμα μικρότερος από το «μπόι» σου, ψάχνοντας να βρω τρόπους, ώστε μια μέρα να σταθώ επάξια δίπλα σου. Αλλά δυστυχώς αυτό είναι μάταιο. Κοιτάω τις φωτογραφίες σου στην παραλία, χωρίς να μπορέσω όμως να διακρίνω έστω μια «ρανίδα» ελπίδας στον δικό μου ορίζοντα.
Δεν θα μπορέσω να συγκρατηθώ Έλλη μου, συγνώμη σου ζητώ για άλλη μια φορά. Δεν θα καταφέρω ποτέ να καταλάβω το μεγαλείο της ψυχής σου. Προσπάθησα πολύ για να πιάσω τα νοήματα που πετάς στο «απαίδευτο» κοινό. Αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω σαν σε βλέπω είναι να ερεθίζομαι, μοναχός μου να αγγίζομαι και να κλαίω. Πνίγοντας τον πόνο μου με σφηνάκια κολλαγόνου, όπως μου δίδαξες!
Συγγνώμη βρε Έλλη μου! Ειλικρινά συγγνώμη!
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου