Η Ανδριάνα Βούτου άρχισε να... τραγουδά Λοίζο γιατί σε αυτή τη ρημάδα τη ζωή, τίποτα δεν πάει χαμένο.
«Τίποτα δε πάει
χαμένο, στη χαμένη σου ζωή...» ακούστηκε για πρώτη φορά από την εκπληκτική
Χαρούλα Αλεξίου το 1979. Μια φράση, χιλιάδες νοήματα. Ο Μάνος Λοίζος έγραψε
αυτόν τον ύμνο για τα βάσανα ενός
ολόκληρου κινήματος, αλλά ίσως και για τα βάσανα ενός ολόκληρου λαού. Οι στίχοι αυτού του τραγουδιού, μια καθολική αλήθεια. Ο μόχθος, ο πόθος, το
πάθος, τα βάσανα, τα όνειρα, τα γιατί.
Περπατώντας στην Νίκαια της Γαλλίας αργά το βράδυ, ένιωθα μόνη. Ήταν η
πρώτη στιγμή που μελαγχόλησα που βρισκόμουν μακριά από το σπίτι μου. Κάπνιζα το
ένα τσιγάρο μετά το άλλο και σκεφτόμουν τη μαμά μου που θα στεναχωριόταν να με βλέπει
με αυτή την «κακιά συνήθεια» στο στόμα.
Ξαφνικά μου
φάνηκε πως άκουσα κάτι γνώριμο. Ψάχνω να βρω από που έρχεται. Νομίζω είναι από
το πιο κάτω στενό. Είναι αυτό το τραγούδι του Λοίζου. Μπαίνω στο στενό, δεν
υπάρχει τίποτα. Ο ήχος αρχίζει και απομακρύνεται. Το φαντάζομαι; Όχι, δε
μπορεί. Περπάτησα για ώρα, είχα χρόνο μέχρι το πρωινό τρένο.
Σκεφτόμουν πως όλα
όσα κάνουμε στη ζωή μας πολλές φορές νομίζουμε πως είναι μάταια. Νομίζουμε πως
δεν μας οδηγούν πουθενά, πως απλά «κατανάλωσαν»
την ενέργεια μας και μας... αδειάσαν σε μια γωνιά. Δεν είναι έτσι όμως.
Σε ότι έχεις δώσει ένα κομμάτι από τον εαυτό σου, δε μπορεί να ήταν για το
τίποτα. Σήμαινε κάτι, ίσως σημαίνει ακόμα κάτι για σένα ή για κάποιον άλλον.
Ο Μάνος Λοίζος
εκτός από αυτό το απίθανο τραγούδι που από μόνο του ξεσηκώνει το «είναι» σου
ενστικτωδώς, έγραψε και για μια μέρα που δε θα αργήσει να ρθει. «Η μέρα εκείνη
δε θα αργήσει...» λοιπόν, που για ότι μόχθησες, θα ανταμειφθείς. Για ότι
ίδρωσες, μάτωσες, θα πάρεις μια δόση ικανοποίησης. Γι’αυτό μη το βάζεις κάτω,
προχώρα κι η μέρα εκείνη δε θα αργήσει που θα πεις «τίποτα τελικά δεν πάει
χαμένο».
Υ.Γ: «Μα χθες μες
την πορεία, περνουσες γελαστός» κι όπως λέει ο Ανδρέας στην «Μπουάτ Απανεμιά»
με την κιθάρα του «Κι αύριο στην πορεία, να είσαι γέλαστος».
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου