Μια διαφορετική άποψη για το πραξικόπημα στην Τουρκία από τον Βασίλη Καραμπούλα.
Αν και αρκετές Ελληνικές γνώμες συγκλίνουν στο ότι ο Ερντογάν ‘έστησε’ μόνος του ένα μικρό πραξικόπημα, και ο ίδιος το κατέπνιξε, και αν και αυτή η άποψη προσφέρθηκε ως πιθανή το πρωί και από την εξέχουσα και ‘ιερή’ μορφή του Καθηγητή Γεωπολιτικής Ι. Μάζη, θα προτιμούσα μάλλον να διαφωνήσω.
Δίχως να είμαι απόλυτα σίγουρος, δίχως να έχω διεξάγει την μετροεπή έρευνα που συνηθίζω να διεξάγω προτού αγγίξω ένα ζήτημα, και δίχως να έχω μεθόδους πέραν του απλού surfer του διαδικτύου (και όχι υψηλές επαφές πληροφοριοδότησης), κάποια πράγματα δεν μου κάθονται σωστά στο κεφάλι μου.
Έχει αποδειχτεί πως όταν πρέπει να μελετήσουμε ‘μεγάλους ανθρώπους’, ‘κεφάλια’ και ηγέτες, πρέπει να μην λησμονούμε τον παράγοντα ανθρώπινη ψυχολογία. Ένας μέσος άνθρωπος επιδεικνύει κάποια υγιή επίπεδα εγωισμού, ένας ηγέτης όμως επιδεικνύει ασυνήθιστες ποσότητες εγωισμού, και πόσο μάλλον ένας μεγαλομανώς προβληματικός ηγέτης.
Λοιπόν. Γνωρίζουμε πως ο Ερντογάν είναι ο ‘ταραξίας΄ της γειτονιάς μας. Συνάπτει σχέσεις με στρατηγικούς συμμάχους, τις οποίες είναι έτοιμος να αθετήσει με το πρώτο φύσημα τ’ ανέμου, καταπώς του υπαγορέψει το συμφέρον του και η κυκλοθυμικότητα του. Αναφέροντας μόνο λίγα στοιχεία, πρόσφατα οι Αμερικανοί ενοχλήθηκαν μαζί του γιατί άρχισε να αντιπροβάλλει την Τουρκία ως διεθνή παίκτη, ενώ παραμένει απλά ένας τοπικός παίκτης. Ψευτοσυμμορφώθηκε με τα χίλια ζόρια. Μάλιστα, αν θυμηθούμε, απείλησε και τη Γερμανία εξίσου (βλέπε υπόθεση ‘visa’). Όπως είπαμε ‘μαζεύτηκε’ ή μάλλον τον μαζέψανε, κάπως.
Καθαίρεσε τον Νταβούτογλου, αντισυνταγματικότατα, και όρισε τον Γιλντιρίμ ως πρωθυπουργό, ενώ η Αμερική επέμενε να τηρήσει τις δημοκρατικές κινήσεις στο πολίτευμα του. Και άξαφνα, σε μια αψυχολόγητη στροφή, τα ‘βρήκε’ με την Ρωσία και το Ισραήλ που είχε τόσο εξοργίσει πρωτύτερα με την αλλόφρονα συμπεριφορά του, αρχής γενόμενης με την κατάρριψη του μαχητικού αεροσκάφος της πρώτης και μέσω ανοιχτής εξύβρισης σε δήλωση του, της δεύτερης ! Και έχει αναγκαστεί συνάμα να στρέψει την πλάτη του και στο Ισλαμικό κράτος…
Ο λόγος αυτής της αψυχολόγητης στροφής συνεργασίας, συνεπώς: η συνειδητοποίηση του πως με τις αλλόκοτες κινήσεις του στράφηκε σε ‘μοναχική διπλωματία’ (και η … μοναχικότητα… σίγουρα δεν είναι καλό πράμα… και ο νοών νοείτω). Τα φλέγοντα συμφέροντα του λοιπόν τον ώθησαν να στραφεί σε Ρωσία και Ισραήλ, ως γιατρικό στις ανόητες γεωπολιτικές συμπεριφορές του με αντίκτυπο στους τομείς της οικονομίας, της ενέργειας, και του τουρισμού. Μα πάνω απ’ όλα ωθούμενος εξαιτίας της απειθούς και ασταθούς μεγαλομανίας του. Contra ξανά στην Αμερική λοιπόν…
Το αποτέλεσμα της χθεσινής πραξικοπηματικής ‘οπερέτας’; Ο Ερντογάν έγινε άλλος Δαίδαλος, έγινε ‘ιπτάμενος’ και όλο το βράδυ ζητούσε άσυλο στην Γερμανία, στην Ιταλία και στην Αγγλία, το οποίο και δεν του το έδιναν. Κατόπιν, αφού ειδοποιήθηκε από ‘δημοκρατικούς’ στρατιωτικούς πως η απόπειρα άρχισε να τίθεται υπό έλεγχο, και μην έχοντας αλλού να πάει, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και κάλεσε τους Τούρκους πολίτες …. από … εφαρμογή … τηλεφώνου, να ξεσηκωθούν, για λογαριασμό του, και να υπερμαχηθούν την Δημοκρατία. Και μετά, ως yalandayi (= ψευτόμαγκας), δήλωσε πως ‘η πατρίδα του είναι η τιμή του, και θα πέθαινε γι’ αυτήν’. Ας μην πούμε καλύτερα τι θα έκανε για την πατρίδα του, στην προσπάθεια να κρατήσουμε έναν επίπεδο σοβαρότητας..
Δεν συνάδουν όλα αυτά με την μεγαλομανία και το εγώ του ‘Σουλτάνου’. Για ποιο λόγο να τα επιφέρει όλα αυτά με το υποτιθέμενα στημένο εκ μέρους του πραξικόπημα, αν ήταν στο τέλος της ημέρας να δείχνει σαν ένας αδύναμος γελοίος, ένας αχυράνθρωπος και μια μαριονέτα που της κόπηκαν τα πόδια; Και όσον αφορά τα sms του στον Άγγλο δημοσιογράφο της Guardian, να δείχνει σαν την ‘παρμένη’ τηλεοπτική κόρη του Liam Neeson στο Taken, αλλά και στην αναμετάδοση του στο CNN Turk μέσω ‘skype’, να δείχνει σαν γραφικός βοσκός - αυτόπτης μάρτυρας που επεξηγούσε πως ο λύκος μπήκε στο μαντρί του και έφαγε τα πρόβατα του. Είναι δυνατόν ένας ‘μεγάλος άνδρας’ να θέλει να επιφέρει τέτοια δυσφημιστική συμφορά στον εαυτό του;
Γιατί; Για να εκκαθαρίσει και μόνο τον στρατό απ’ τους ‘προδότες’ και να ενισχύσει την αυταρχικότητα του; Δεν θα διακύβευε ο ‘Σουλτάνος’ το image του γι’ αυτόν τον λόγο. Δεν το προκάλεσε ο ίδιος. Του συνέβη, απλά ..
Nομίζω πως υπαίτια ήταν καθαρά η Αμερική. Άλλωστε ο Ερντογάν κατέδειξε στις δηλώσεις τον Φετουλάχ Γκιουλέν, εκ Πενσυλβανίας να είναι υπαίτιος της στρατιωτικής αυτής απόπειρας, αφήνοντας κεκαλυμμένες αιχμές ενάντια στους Αμερικάνους. Και αν λάβουμε υπόψιν μας πως οι Αμερικάνοι πήραν ξεκάθαρη στάση μόνο προς τα ξημερώματα, που η πλάστιγγα έγερνε προς το μέρος του Ερντογάν, και όχι εξ αρχής, με τη δήλωση «στηρίζουμε την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Τουρκίας», τότε μπορούμε να είμαστε ακόμα πιο σίγουροι. Η δε Αμερική, με αυτήν την δήλωση εξυπονόησε πως η Τουρκική κυβέρνηση δεν είναι και τόσο δημοκρατικά εκλεγμένη, μιας και ο Νταβούτογλου είναι ο εκλεγμένος πρωθυπουργός και όχι ο Γιλντιρίμ… Άρα … μπορούμε να υποθέσουμε ακόμη ασφαλέστερα πως πίσω από το εσκεμμένα αυτό αποτυχημένο πραξικόπημα βρίσκεται η Υπερδύναμη.
Το γεγονός επίσης πως το αποτυχημένο πραξικόπημα διεπράχθη από χαμηλόβαθμους στρατιωτικούς, μας πείθει πολύ περισσότερο για τον Αμερικανικό δάκτυλο. Η υπερδύναμη ήλθε με τα σκιώδη της κανάλια επικοινωνίας σε επαφή με ασήμαντους στρατιωτικούς, τους έδωσε ελπίδες και υποσχέσεις, και τελευταία στιγμή, έχοντας πετύχει τον συγκεκριμένο σκοπό της, απέμπλεξε τον εαυτό της από την υπόθεση, ‘κρεμώντας’ τους – ήταν πιόνια για μια συγκεκριμένη παρτίδα σκάκι, αυτό όλο. Δεν έχει ξαναγίνει αυτό; A strategic ghost, that did not materialize.. Πρέπει να καταλάβουμε πως καμία κυβέρνηση δεν έρχεται πλέον στην εξουσία αν δεν προεγκριθεί από την Αμερική – πλην της Ρωσίας και της Κίνας και σαφώς της Β. Κορέας. Αν το πραξικόπημα είχε γίνει με υψηλόβαθμους στρατιωτικούς, τότε θα είχε επιτύχει , με τις ευλογίες της Αμερικής. Απλά η Αμερική δεν ήθελε κάτι τέτοιο …
Σήμερα αποδείχθηκε πως ο Ερντογάν είναι τόσο αδύναμος όσο στ’ αλήθεια φαίνεται: αν η 1η μεραρχία του στρατού του, πρωτίστως, δεν είχε σταθεί πιστή σε αυτόν, και αν ο κόσμος δεν είχε σπεύσει να τον βοηθήσει, τώρα το πολύ πολύ να έπινε ένα καφεδάκι σε μια ευρωπαϊκή πόλη και να αφηγούταν ιστορίες της ‘τότε’ προεδρίας του στην Τουρκία.
Ποιος στρατιωτικός, σε μια συνταγματικά στρατοκρατούμενη χώρα, αν διέσωζε τον πρόεδρο του κόμματος από φιλόδοξο πραξικόπημα, δεν θα έσπευδε στην πορεία να εκμεταλλευτεί αυτό το εσωτερικό κενό δύναμης;
Πιστεύω πως ο Ερντογάν δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδιος εφεξής, και σαν άλλος Ροβεσπιέρος, θα κόβει κεφάλια, μέχρι να κοπεί και το δικό του εν τέλει. Εκτός βέβαια αν κάτσει καλά … αλλά σιγά μην κάτσει … Δεν τον χαρακτηρίζουν τυχαία ‘ημίτρελο’. Πρόκειται για ψυχοπαθολογικά μεγαλομανή κι ασταθή ανθρώπου.
Όσον για την Αμερική, όσο και αντιαμερικανικός να είναι κάποιος, οφείλει να αναγνωρίσει ένα ακόμα υψηλά νοήμων στρατηγικό παιχνίδι που έπαιξε εχθές στον ‘Σουλτάνο’: σε άλλους ηγέτες που τις πήγαν κόντρα έστησε δολοφονίες, σε άλλους σκάνδαλα, σε άλλους πραγματικά πραξικοπήματα, και χθες έστησε μία μπλόφα που τον εξέθεσε τόσο σκανδαλιστικά, σε σημείο μη αναστρέψιμο. Η εφευρετικότητα και η ευρηματικότητα του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών και των διεθνών του πρακτόρων, έστησε μία υβριδική προβοκάτσια: 50 % πραξικόπημα και 50 % σκάνδαλο !
Άλλωστε η Αμερική πλέον δεν είναι ο ‘Διστακτικός Σερίφης’ που ήταν κάποτε, έχει απομονωθεί όσο περισσότερο μπορεί από τον κόσμο για να ασχοληθεί με τον εαυτό της, και προτιμάει τα έξυπνα, ανώδυνα, κεκαλυμμένα, συνδυαστικά και εξ’ αποστάσεως παιχνίδια, τα οποία την βοηθούν ‘να κερδίσει τον πόλεμο, δίχως καν να τον πολεμήσει’.
Δείτε τα όλα αυτά σαν μία άποψη και μόνο. Δεν είναι απαραίτητο η άποψη μου να γίνει και δική σας, παρότι εγώ θα επιμείνω σε αυτήν. Όσα έχω σπουδάσει στο μάθημα “U.S. Foreign Policy”, όσα ‘εξωσχολικά βιβλία έχω διαβάσει έκτοτε, και όσες εκπαιδεύσεις έχω λάβει με οδηγούν να βλέπω τα πράγματα καθ΄ αυτόν τον τρόπο: για άλλους συνομωσιολογικά, για μένα ρεαλιστικά. Απολογούμαι ιδιαίτερα που δεν μπόρεσα να βρω τα κατάλληλα παραδείγματα, ανατρέχοντας στην ιστορία, καθώς συνηθίζω, για να σας πείσω για τις απόψεις μου, όμως σήμερα κωλύομαι στ΄ αλήθεια λόγω χρόνου.
Για παράδειγμα, δεν αιχμαλωτίστηκαν κατευθείαν όλοι οι ηγέτες κρατών, σε περιπτώσεις πραξικοπημάτων, και έτυχε coups να συμβούν ερήμην τους, όπως για παράδειγμα μεταξύ αυτοκρατόρων την Ρωμαϊκή Εποχή , αλλά και στην περίπτωση της επιστροφής του Ναπολέοντα από την νήσο Έλβα, αν δεν απατώμαι. Αν και σίγουρα θα υπάρχουν παραδείγματα και απ’ την σύγχρονη εποχή, τα οποία όπως σας εξήγησα δεν έχω την πολυτέλεια του χρόνου να εξεύρω για να σας τα παραθέσω.
Είχα αποφασίσει να μην γράψω τίποτα σήμερα λόγω αναγνωστικού φόρτου άλλου πεδίου, αλλά εξαιτίας δύο συνεργατών, καθείς από διαφορετικό χώρο, κατάφερα να μεταπειστώ..
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου