Δείτε το ντοκιμαντέρ της Euroleague για τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Γιατί τα διαμάντια άπαξ και υπάρξουν μια φορά σε τούτον τον κόσμο λάμπουν για πάντα...
Ο Δημήτρης Διαμαντίδης είναι ο παιδικός μου ήρωας. Δεν το διάλεξα να συμβεί. Δεν το κατάλαβα αμέσως. Την πρώτη φορά που τον είδα να παίζει στο παρκέ τα συναισθήματα μου ήταν απίστευτα. Με έκανε να χάνω τα λόγια μου. Τότε, κατάλαβα ότι ήταν ο ήρωας μου. Το ήθος του, η ταπεινώτητα του, οι ικανότητες του ήταν οι λόγοι που τον έκαναν να μοιάζει με θεό στα μάτια μου.
Συνήθως, δεν θεοποιώ ανθρώπους που δε γνωρίζω αλλά ο Δημήτρης (αν θα μπορούσα εγώ να τον αποκαλώ με το μικρό του) κατέρριψε ακόμη κι αυτό. Ήταν ο ένας και μοναδικός. Είναι ο ένας και μοναδικός. Στο τελευταίο ματς, έκλαψα σαν μικρό παιδί. Έκλαψα από χαρά που κατάφερα να δω τόσες φορές από κοντά τον ήρωα μου να παίζει. Έκλαψα από νοσταλγία για όλες τις αναμνήσεις που μου έχει χαρίσει. Έκλαψα από θλίψη που... κρεμάει τα παπούτσια του και μας αποχαιρετά. Έκλαψα χωρίς να με νοιάζει ο διπλανός τι θα σκεφτεί.
Ο Δημήτρης Διαμαντίδης δεν ήταν απλώς ο αρχηγός της αγαπημένης μου ομάδας. Για μένα, ήταν όλο το μπάσκετ. Αυτό που είχα γνωρίσει και είχα αγαπήσει εγώ. Για μένα δεν ήταν ένας άνθρωπος, αλλά ένας υπεράνθρωπος. Με αυτό το ντοκιμαντέρ η Euroleague με παίρνει μακριά από τα ποδοσφαιρικά... σαλόνια που τριγυρνώ εξαιτιίας του Euro 2016. Με μεταφέρει πάλι στις κερκίδες του Ο.Α.Κ.Α. Εκεί που φώναζα με πάθος "Διάμαντιδης οε οε οε". Με παίρνει και με πάει πίσω στο παιδικό μου δωμάτιο που μια αφίσα του κοσμούσε πάντα το εσωτερικο φύλλο της ντουλάπας μου.
Ήρωα μου, σε ευχαριστώ...
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου