Euro 2016: Οι δικες μας προβλεψεις για τον νικητη

Τα πληκτρολόγια πήραν... φωτιά. Στρωθήκαμε και κάναμε τις δικές μας προβλέψεις για τον νικητή του Euro 2016. Έχουμε επιχειρήματα, το κατέχουμε το πράγμα  (λέμε τώρα), γι'αυτό διαβάστε μας. 

Το Euro 2016 είναι προ των πυλών κι εμείς δε μπορούσαμε να λείπουμε από αυτή τη μεγάλη γιορτή της Ευρώπης και του ποδοσφαίρου. Η Ζέτα, ο Σωκράτης, ο Γιώργος, ο Κώστας, ο Χρήστος, η Μαρία, ο Κώστας (υπομονή), ο Πέτρος, ο Κώστας, ο Μπάμπης και η Ανδριάνα είναι μια μεγάλη παρέα που διαφωνεί για τον νικητή της φετινής διοργάνωσης. Ε, αυτή τη διαφωνία τη γράψαμε στο... χαρτί! 

Ζέτα Κατσίκα

Η αλήθεια είναι ότι πολλές χώρες θα μπορούσαν να διεκδικήσουν με αξιώσεις το εφετινό Euro, η κάθε μια έχοντας ωστόστο το δικό της κίνητρο. Προσωπικά, θεωρώ τη Γαλλία φαβορί και περιμένω να τη δω να μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο με αυτόν τον αέρα, αλλά και με το στυλ της διοργανώτριας που θέλει να το... σηκώσει στο σπίτι της. Η Γερμανία θα είναι σίγουρα στην τετράδα και θα το διεκδικήσει ασφυκτικά, ωστόστο θεωρώ ότι και η Ισπανία θα παλέψει για να υπερασπιστεί τους τίτλους της, αλλά και γιατί θα έχει το κίνητρο του να δείξει ότι είναι "υπερδύναμη".

Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι τη διοργάνωση θα κερδίσει η Αγγλία, γιατί έχει το ισχυρότερο κίνητρο όλων... Δεν έχει πάρει ποτέ Euro. Αν και πάντα είχε καλές πιθανότητες, ενώ έχει 20 χρόνια να μπει και στην τετράδα. Παίκτες διαθέτει, ποιότητα διαθέτει και πάνω από όλα διαθέτει πάθος, για να διεκδικήσει τα όσα στερήθηκε όλα αυτά τα χρόνια! Go England λοιπόν...

Σωκράτης Μπάκας

Οι συνάδελφοι μου πιστεύω πως θα επιλέξουν τις κλασσικές δυνάμεις Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία, ακόμα και την Αγγλία (ωχ Θεέ μου). Εγώ όμως, παρότι λατρεύω τις παραπάνω, έχω μια υποψία πως φέτος είναι η σειρά των Ιταλών. Μπορεί να μάζεψαν τέσσερα από τους Ισπανούς το 2012 στον τελικό, να γύρισαν νωρίς στο σπίτι τους στο Μουντιάλ του 2014 και να μην έχουν κατέβει στη διοργάνωση με τα «αστέρια» του παρελθόντος, όμως ας μην ξεχνάμε πως έπειτα από μια μεγάλη αποτυχία, η Ιταλία έχει πάντα τον τρόπο να κάνει το «μπαμ» και να επιστρέφει στην κορυφή (θυμηθείτε το 2006)!

Γιώργος Κονδύλης 

Άμα έκανες επίκληση στο συναίσθημα θα σου έλεγα δίχως δεύτερη σκέψη, την Ολλανδία. Αλλά ''Οράνιε'' δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο. Ναι μεγάλο κάζο ο αποκλεισμός και σηκώνει πολύ καζούρα. Με τα τωρινά δεδομένα, δεν θα έλεγα ότι καίγομαι και πολύ για το ποιος θα είναι αυτός που θα πανηγυρίσει στο τέλος. Αλλά δεν μπορώ να κρύψω ότι έχω μια μικρή συμπάθεια στο Βέλγιο. Και όχι το συναίσθημα αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο. Άρχισε να αναπτύσσεται σταδιακά. Ο Μark Willmots έχει μια εξαιρετική... φουρνιά παιχτών στα χέρια του. Και όχι δεν μιλάω για τρία, τέσσερα μεγάλα αστέρια.

 Μιλάω για μια ολόκληρη γενιά. Που μεγάλωσε μαζί, που γαλουχήθηκε ποδοσφαιρικά μαζί και το έκανε με τον φυσιολογικό τρόπο, με baby steps. Είχε και πρόωρο αποκλεισμό, είχε και επιτυχημένη πορεία. Πριν από δυο χρόνια στα γήπεδα του Μουντιάλ δεν τα κατάφερε. Τώρα φαντάζει πιο συνειδητοποιημένη από ποτέ, έτοιμη για την υπέρβαση. Και δεν το λες και φαβορί το Βέλγιο. Δεν μπορείς να του προσδώσεις αυτό το προσωνύμιο. Και αυτό είναι κάτι που το κάνει πιο επικίνδυνο στα μάτια μου. Έχει και έντονο το αγγλικό στοιχείο. Και πιο συγκεκριμένα, έχει ένα έντονο άρωμα «πετεινών» (ναι Δέδε για σένα πήγαινε αυτό). Και στην τελική, δεν υπάρχει γιατί. Βέλγιο, γιατί έτσι μας αρέσει.

Χρήστος Βαρδάτσικος

Όπως σε κάθε μεγάλη διοργάνωση, έτσι και τώρα θα μπούμε στο... τρυπάκι να προβλέψουμε τον πιθανό τροπαιούχο. Φυσικά και υπάρχουν επιχειρήματα μέχρι και για την τελευταία ομάδα. Το θέμα ειναι να εκτιμήσουμε ποιοι παράγοντες θα βαρύνουν περισσότερο. Μάλλον δε θα γράψω και καμιά πρωτοτυπία, αλλά τα δεδομένα μου λένε Γαλλία. Είναι άλλωστε το πρώτο φαβορί και στα γραφεία στοιχημάτων. 

Τρεις φορές στο παρελθόν έχει δείξει ότι τα τουρνουά στην έδρα της ξέρει να τα παίρνει. Το ρόστερ, χωρίς να του λείπουν τρανταχτές αδυναμίες, έχει χαρακτηριστικά που μπορούν να την πάνε μακριά, ενώ και ο  Deschamps δεν είναι άπειρος. Οι διασταυρώσεις τη φέρνουν αντιμέτωπη με σοβαρούς διεκδικητές μετά τα ημιτελικά και, σε κάθε περίπτωση, θεωρώ απίθανο να την αποκλείσουν άλλοι πλη των Γερμανών και των Ισπανών. Άντε και των Ιταλών για τους γνωστούς λόγους. Θα τα πούμε όμως αναλυτικότερα τις επόμενες μέρες... 

Κώστας Σορόπουλος

Δεν έχει σημασία ποιον επιλέγει ο καθένας μας να υποστηρίξει. Το βασικότερο είναι να δούμε ωραία ματς που να αξίζουν τις πίτσες και τις μπύρες. Με την Ελλάδα να έχει αποκλειστεί, ποιον να υποστηρίξεις; Oι περισσότεροι με τη Γαλλια, τη Γερμανία (όχι τόσο οι Έλληνες) κλπ. Λοιπόν, εγώ τάσσομαι με το Βέλγιο. Γιατί; Γιατί έτσι...

Μαρία Κρουστάλη 

Ποιος πιστεύω ότι θα κατακτήσει το Εuro; Μα  φυσικά η Ισπανία. Εντάξει, μπορεί να είμαι λίγο -πολύ-  συναισθηματικά δεμένη με την συγκεκριμένη ομάδα, όμως θαρρώ πως –και- φέτος είναι η χρονιά της. Μετά τις προηγούμενες δυο ευρωπαϊκές κατακτήσεις (2008, 2012) οι «Φούριας Ρόχας» έχουν την ευκαιρία τους να αποποιηθούν τον τίτλο του «loser» που «κέρδισαν» στο Mουντιάλ της Βραζιλίας και να δείξουν πως ακόμα είναι η ομάδα που όλοι αγαπήσαμε και υποστηρίξαμε. 

Άλλωστε το ευνοούν και οι συνθήκες. Έχοντας  να αντιμετωπίσουν (4ο όμιλο) τις πολύ καλές Τσεχία, Τουρκία και Κροατία σίγουρα έχουν τον πρώτο λόγο. Η ποιότητά επίσης των παικτών της -Ράμος, Πικέ, Σίλβα, Ινιέστα- είναι αδιαμφισβήτητη όπως και αυτή του προπονητή της Βιθέντε ντελ Μπόσκε. Αρκεί να καταλάβει και ο ίδιος πως δεν  μπορεί να παρουσιάσει για τέταρτη σερί διοργάνωση το ίδιο στιλ παιχνιδιού, δίχως καμία καινοτομία.

Kώστας Τάτσης

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω καμία χώρα στα... υπόψιν μου. Εκτός από την Ελλάδα, η οποία μας την έκανε φέτος, αγαπώ πολύ την Ολλανδία. Αλλά και αυτή έκανε το αστείο και αποκλείστηκε. Οπότε τώρα κι εγώ θα αλλαξοπιστήσω. Για να σκεφτώ λίγο… Ιταλία! Ναι, Ιταλία. Δεν έχω δει σύστημα. Δεν έχω δει όλους τους παίκτες. Δεν έχω δει κάποιον αγώνα μέχρι να φτάσει εδώ.. Δεν με ενδιαφέρει όμως. Μου αρέσει... η εμφάνισή της. Τα χρώματα ας πούμε. Μου γεμίζουν το μάτι.

 Γενικά, για να σοβαρευτώ, αγαπώ και τους Ιταλούς από παλιά. Εποχές Καναβάρο και Ντελ Πιέρο. Όταν ξεκίνησα να καταλαβαίνω το ποδόσφαιρο δηλαδή. Απλά τώρα, υπάρχει άλλος ένας. Ο τελευταίος των ρομαντικών. Ο ένας, ο μοναδικός, ο ανεπανάληπτος, ο αειθαλής, Τζιανλουίτζι Μπουφόν. Εκείνος που έδωσε άλλη αίγλη στην, άχαρη για πολλούς, θέση του τερματοφύλακα. Γίγαντα «Τζίτζι», μαζί σου ως το τέλος. Μακάρι να το κατακτήσεις ρε μπαγάσα. Τελευταία διοργάνωση, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, με το εθνόσημο. Κάνε τα μάγια σου, πιάσε τα... άπιαστα και σήκωσε την κούπα ψηλά. Την αξίζεις, όσο κανείς άλλος. 

Πέτρος Τσίγκλας

Θα μου ήταν ευκολότερο να απαντήσω στην ερώτηση ποιος δε θέλω να το κατακτήσει. Η Γερμανία. Ο λόγος; O κυριότερος είναι ότι στέρησε από την αγαπημένη μου Αργεντινή το Μουντιάλ πριν δυο καλοκαίρια. Ο δευτερεύων, η φάτσα του Μίλερ. Αντιπαθέστατος. Ωστόσο, σαν σωστοί ποδοσφαιρόφιλοι, σε κάθε τουρνουά, οφείλουμε να βρούμε μια ομάδα που θα υποστηρίξουμε, εαν η δική μας δε δίνει το παρόν. 

Αν λάβω υπόψη το τζογάρισμα μου και γίνω συμφεροντολόγος, θα έλεγα την Ισπανία. Αλλά θα το πάω συναισθηματικά. Ζλάταν... Τελεία και παύλα! Μια από τις μεγάλες μου ποδοσφαιρικές καψούρες. Ο Σουηδός δικαιούται μια τόσο μεγάλη διάκριση, βάση του ταλέντου του. Ο καημένος τόσα χρόνια σηκώνει μόνο πρωταθλήματα και κυπελλάκια. Μηδενικός απολογισμός στο Champions League, ενώ με την Εθνική καμιά σημαντική διάκριση. Μιας και η φετινή αθλητική χρονιά είναι γενικά λίγο... ανώμαλη με εκπληξούλες Βλέπε Λέστερ), γιατί όχι; 

Σαφέστατα και είναι δύσκολη ακόμα και η πρόκριση για τους Σουγδούς, ο όμιλος τους είναι κομματάκι ζόρικος (Ιταλία, Βέλγιο, Ιρλανδία) αλλά ένας Ζλάταν όλα τα μπορεί. Στο κάτω κάτω ας χαρεί και λίγο ο παρτενές του, ο Μάρκους Μπεργκ. Ο πικραμένος τόσα χρόνια στην Ελλάδα. Το αξίζει κι αυτός!

Κώστας Κουτσαυλής

Λείπει η Ελλάδα (Αχ βρε κλαρινογαμπροί), λείπει και η Ολλανδία, δύσκολα μου βάζετε. Θα το πάω καθαρά από πλευράς ενστίκτου και θα επιλέξω τη Γαλλία. Μόνο και μόνο γιατί είναι η οικοδέσποινα. Να σας θυμίσω πως την τελευταία φορά που φιλοξένησε μια διοργάνωση, την κέρδισε κιόλας (Μουντιάλ 1998). Αφήστε που έχει πολλά χρόνια να φανεί ουσιαστικά στο διεθνές στερέωμα ως εθνική. Αν το φετινό Euro διεξαγόταν οπουδήποτε αλλού, θα επέλεγα την Ιταλία, αλλά η προοπτική του ακούσματος της "Μασσαλιώτιδας" μπροστά σε χιλιάδες κόσμο με εξιτάρει...

Μπάμπης Λάμπρου 

Είναι μπλαζέ. Στα μάτια μου, έως και αντιπαθητικοί. Δεν ξέρω αν θα νοιάζονται για όσα συμβαίνουν στη χώρα τους, με τις συνεχείς διαδηλώσεις για τα εργασιακά, ούτε πιστεύω ότι θα τους επηρεάσει τόσο πολύ το γεγονός ότι αγωνίζονται στο σπίτι τους. Οι Γάλλοι είναι μια κατηγορία μόνοι τους. Αλλά αν όχι φέτος, πότε; Διαθέτουν το πληρέστερο ρόστερ του τουρνουά, ειδικά από τη μεσοαμυντική γραμμή και μπροστά.

Το κυριότερο; Ο άνθρωπος-έμβλημα των προηγούμενων δύο δεκαετιών, ο Ζινεντίν Ζιντάν, τους ενέπνευσε κατακτώντας το φετινό Champions League. Γι’ αυτόν και για μας που θα τη στηρίξουμε στοιχηματικώς, Allez les bleues και τα μυαλά στα κάγκελα του «Stade de France».

Ανδριάνα Βούτου

Παιδιά, να σοβαρευτούμε λίγο. Διοργανώνουμε ένα Euro εδω πέρα. Έχουμε μοχθήσει και θα αφήσουμε τον τίτλο να πάει σε «ξένα» χέρια (που είναι μαχαίρια όπως λέει κι ένα γνωστό άσμα); Ξέρετε τι εστί Tricolores; Θα σας πω αμέσως. Έχουμε και λέμε, λευκό γιατί πάμε με το σταυρό στο χέρι. Μπλε γιατί είμαστε ασταμάτητοι σαν το κύμα της θάλασσας και κόκκινο γιατί γινόμαστε ταύροι για να διεκδικήσουμε αυτό που μας αξίζει. 

Μη ξεχνάτε είμαστε απόγονοι του Zizou... Είμαστε μια κατηγορία μόνοι μας. Είμαστε οι διοργανωτές (και μέσα στο σπίτι μας είμαστε... φωτιά), έχουμε ομάδα (τη διαιτησία δε τη χρειαζόμαστε, όπως θα έλεγαν κάποια «πουλάκια» στην Ελλάδα) και θα το πάρουμε. Εξάλλου, αν όχι τώρα, πότε;

Bonus track : Έχουμε και την Ανδριάνα, μια Ελληνίδα να μας θυμίζει πως θαύματα γίνονται (Βλέπε: Έπος της Πορτογαλίας, 2004). Όχι πως τα έχουμε ανάγκη... Και ΝΑΙ, μιλάω στο γ’ ενικό για τον εαυτό μου.

Αρθρογράφος: Ανδριάνα Βούτου