Μέχρι να βρεθούν ικανές ηγετικές προσωπικότητες, θα πρέπει να παραμείνουμε στον κόσμο που μας έφτιαξαν, εξασφαλίζοντας τις όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες για εμάς. Χωρίς να διοχετεύουμε όλη μας την ενέργεια για να υποστηρίξουμε φανατικά μία επιλογή σε ένα κατευθυνόμενο δίλημμα. Γράφει στο Mix This, o Μπάμπης Λάμπρου.
Πόσο δονκιχωτικό είναι να πιστεύεις ότι οι άνθρωποι που αποφασίζουν για εσένα το κάνουν με γνώμονα το δικό σου καλό; Τα διλήμματα που βάζουν οι συγκεκριμένοι βγάζουν μοναδικό χαμένο τον ανίσχυρο, εκείνον που αν και αποτελεί ισχυρή (οξύμωρο) πλειοψηφία, θα πρέπει να παραμείνει αδύναμος, αλλά με ένα ελαφρύ αίσθημα ικανοποίησης, ώστε να μην διεκδικήσει κάτι παραπάνω.
Είναι παράλογο να παίρνεις θέση φανατικά υπέρ της μίας ή της άλλης άποψης. Είναι απίστευτο να υποστηρίζεις ότι η μία επιλογή λύνει όλα σου τα προβλήματα και η άλλη σε φέρνει ένα βήμα πριν από την αυτοκτονία. Στην ουσία, λίγα πράγματα αλλάζουν, είτε έτσι, είτε αλλιώς κι αυτό γιατί ήδη βουλιάζουμε μέσα στον βούρκο. Το βιώνουμε εμείς εδώ, πρώτοι και καλύτεροι, βαδίζοντας πια στον έβδομο χρόνο της κρίσης, η οποία, όχι απλά δεν δείχνει σημάδια παρακμής, αλλά αντιθέτως ολοένα και ακμάζει.
Το θέμα, λοιπόν, είναι να επιλέξεις το όσο το δυνατόν μικρότερο κακό. Το μη χείρον βέλτιστον. Είναι δύσκολο να μπεις σε αυτή τη διαδικασία, ακριβώς γιατί είναι πολύ απαισιόδοξη, αλλά πλέον μοιάζει πιο ρεαλιστική από ποτέ. Όταν καλείσαι να απαντήσεις στα στοχευμένα και καθόλου τυχαία ερωτήματα που σου βάζουν, οφείλεις να γνωρίζεις ότι δεν υπάρχει η 100% σωστή επιλογή. Υπάρχει μόνο εκείνη που θα σου αποφέρει λιγότερες αρνητικές συνέπειες. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η έτερη θα σε καταστρέψει απαραιτήτως. Ο «βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται», άλλωστε.
Αν θες να ξεφύγεις από αυτόν τον φαύλο κύκλο, θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις το μοναδικό όπλο που έχεις διαθέσιμο. Αυτό που χρησιμοποίησαν και οι προηγούμενες γενιές για να πετύχουν όλα τα προνόμια (κανένας κυβερνώντας δεν τα έδωσε από μόνος του) για τα μεσαία και τα κατώτερα στρώματα στο παρελθόν και τα οποία εξαφανίστηκαν μέσα σε λίγους μήνες από τις κυβερνήσεις. Να βγεις στους δρόμους και να κάνεις εμφανές ότι ο λαός έχει το πλεονέκτημα του… αριθμού. Αποτελείται από πολύ περισσότερους από αυτούς που αποφασίζουν. Και να είσαι σίγουρος, ότι οι αποφασίζοντες δίνουν μεγάλη έμφαση στους αριθμούς. Για την ακρίβεια, μόνο σε αυτούς.
Ωστόσο, για να το κάνεις αυτό, με την παιδεία που σου έχουν επιτρέψει να έχεις, θα πρέπει να παρακινηθείς από ηγετικές φυσιογνωμίες. Από μεμονωμένα άτομα που θα έχουν την ικανότητα να ενώσουν τους ανθρώπους, παρά τις πολιτικές ή κοινωνικές τους διαφωνίες, ώστε να διεκδικήσουν πράγματα που έχουν την ίδια βαρύτητα για όλους. Να βρουν την κοινή συνισταμένη, ακόμη και την πιο μικρή, και πάνω σε αυτήν να επενδύσουν για να υπάρξει σύμπνοια. Δεν είναι εύκολο. Δεν είναι το πιο απλό να βρεις κάτι που να συμφωνούν όλοι και να κρατήσεις εκτός όλα όσα βγάζουν στην επιφάνεια τον διαφορετικό τρόπο σκέψης του καθενός. Όμως, δεν γίνεται αλλιώς.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν υπάρχουν τέτοιες προσωπικότητες στην Ευρώπη. Και αν υπάρχουν, αν έχουμε έστω τη δυνατότητα ή την ευκαιρία έστω να τους ξεχωρίσουμε και να τους δώσουμε μεγαλύτερη φωνή από όση ήδη έχουν.
Μέχρι να βρεθούν, πάντως, θα πρέπει να παραμείνουμε στον κόσμο που μας έφτιαξαν, εξασφαλίζοντας τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για εμάς. Χωρίς να διοχετεύουμε όλη μας την ενέργεια για να υποστηρίξουμε φανατικά μία επιλογή σε ένα κατευθυνόμενο δίλημμα.
ΥΓ: Το πιο ωραίο είναι ότι έχουμε άποψη για όλα, υποστηρίζουμε τα λεγόμενα μας με δογματισμό, αλλά, στην πραγματικότητα, γνωρίζουμε ελάχιστα από τα ουσιώδη.
ΥΓ1: Οπότε, όλα όσα λέγονται για το Brexit, γράφτε τα στα παλαιότερα των υποδημάτων σας και ετοιμαστείτε να ζήσετε μία εντελώς διαφορετική ζωή από αυτή που ζούσατε έως τώρα. Ή μήπως όχι;
ΥΓ2: Το πόσο ψευτοδιλήμματα είναι αυτά που τίθενται, το αντιλαμβάνεσαι βλέποντας ανθρώπους με τους οποίους διαφωνείς ριζικά για τον τρόπο που βλέπετε τον κόσμο, να επιλέγει το ίδιο με εσένα…
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου