Ο Παναθηναϊκός μετά από μια μακρά περίοδο πειραματισμών και... τυφλών επιλογών, έκανε το πρώτο βήμα για τη (σταδιακή) παλινόρθωση του σε Ελλάδα και Ευρώπη, κρατώντας στον πάγκο του τον Αργύρη Πεδουλάκη. Γράφει, ο Κώστας Κουτσαυλής.
Στο μπάσκετ, στο θέμα της διαχείρισης μιας ομάδας, ισχύει πάνω κάτω ο,τι συμβαίνει με τους υπολογιστές. Όταν κάποιοι παράμετροι είτε κλείνουν τον κύκλο τους, είτε πλέον κρίνονται ανεπαρκείς για τη σωστή λειτουργία του μηχανήματος, μάλλον χρειάζεσαι ένα φορμάτ. Το ζήτημα είναι, πως σπάνια μπορείς να το κάνεις μοναχός σου, αλλά θέλεις κάποιον που να ξέρει, αλλιώς κινδυνεύεις να τινάξεις στον αέρα κάθε κομμάτι του «κουτιού» ξεχωριστά...
Το ίδιο συμβαίνει με τον Παναθηναϊκό. Κακά τα ψέματα, αυτό το καλοκαίρι συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από τον «κοινή συναινέσει» χωρισμό με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, και από την «πλειάδα» (για τα δεδομένα της ομάδας πάντα) ανθρώπων που φόρεσαν το κοστούμι του προπονητή της ομάδας, μόνο ένας κατάφερε να επιδείξει έργο και μάλιστα με πολύ λιγότερα εφόδια από τους υπόλοιπους.
Το φορμάτ λοιπόν που καλείται να κάνει για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά η ομάδα θα πραγματοποιηθεί από έναν άνθρωπο που ξέρει από... υπολογιστές!
Η συνέχιση της κοινής πορείας Παναθηναϊκού-Πεδουλάκη, η οποία επισημοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης (1/6) από την πράσινη ΚΑΕ είναι ένα βήμα προς τη σοβαρότητα, την οποία (ηθελημένα ή μη) είχαν απολέσει όλοι οι υπεύθυνοι με τις αμφιβόλου αξίας προσλήψεις, αλλά και τις εν βρασμώ ψυχής απολύσεις.
Ο «Άρτζι», είναι χρόνια στο ελληνικό μπασκετικό στερέωμα. Έχει χτυπητά πλεονεκτήματα αλλά και αδυναμίες. Ωστόσο, οι πράσινοι, για να επιστρέψουν, (ή να διεκδικήσουν με αξιώσεις) στα μίνιμουμ κεκτημένα τους, θέλουν κανονικό προπονητή, όχι ρίσκα και πειράματα. Ο Σάσα Τζόρτζεβιτς ήταν ένα από αυτά, λόγου χάρη...
Το ρόστερ ανάγκης που παρέταξε στους τελικούς με τον Ολυμπιακό τα πήγε καλύτερα του αναμενομένου (πλην Γκιστ). Όλοι περίμεναν την επανάληψη των περσινών τελικών, με τους πράσινους να παραδίδονται αμαχητί στους «ερυθρόλευκους». Κι όμως, η σειρά κατακτήθηκε πολύ πιο δύσκολα απ' όσο δείχνει το τελικό 3-1, η οποία αμφιβάλλω αν τελείωνε με αυτό το σκορ, εάν ο Σπανούλης (αλλά και ο Πρίντεζης) δεν αποδείκνυε την αξία του.
Αυτή ήταν και η «προίκα» του Πεδουλάκη, ώστε να πάρει το πράσινο φως για να συνεχίσει. Η πολύ καλή εικόνα, η μαχητικότητα, η (όσο το δυνατόν περισσότερη) προσήλωση στην άμυνα. Ο ίδιος έκανε και λάθη τα οποία ωστόσο δεν ήταν ικανά να κρίνουν το τελικό αποτέλεσμα μιας σειράς που, αναμφίβολα θα μπορούσε να είχε καταλήξει το ιδιο εύκολα στον Παναθηναϊκό, καθώς κρίθηκε στις λεπτομέρειες στα 3 από τα 4 ματς.
Ο 52χρονος προπονητής, πληροί όλες τις προϋποθέσεις που είχε θέσει επί τάπητος για την επόμενη μέρα του Παναθηναϊκού ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Εκτός από την αμυντική προσέγγισή του, έχει να υπερηφανεύεται για το «μάτι» στις μικρές ηλικίες. Η ανάδειξη των Παπαγιάννη και Χαραλαμπόπουλου, ιδιαίτερα στον αγώνα του ΣΕΦ, δεν πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση, καθώς ο ίδιος έχει εξελίξει μονάδες όπως ο Τσαρτσαρής.
Σίγουρα, το στυλ του δε μπορεί να ταιριάζει σε όλους. Αλλά εδώ δε μπορούμε να συζητάμε τι ταιριάζει στον καθένα από εμάς, όσο στον ίδιο τον Παναθηναϊκό, ο οποίος θα πατήσει τα παρκέ το Σεπτέμβριο χωρίς τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Η νέα εποχή, το γύρισμα της νέας σελίδας στην ιστορία του συλλόγου ΑΠΑΙΤΕΙ γνώστες. Γνώστες της ελληνικής πραγματικότητας και αγοράς, αλλά και γνώστες του μεγέθους του συλλόγου, οι οποίοι θα πλαισιωθούν με διαλεγμένους (όσο το δυνατόν καλύτερους, ελέω κρίσης) ξένους...
Οι Ιβάνοβιτς και Τζόρτζεβιτς ήταν πειράματα και εκ του αποτελέσματος αποτυχημένοι. Ο Παναθηναϊκός, (ο οποίος ΔΕΝ θα είναι ΠΟΤΕ ξανά ίδιος με το 2006, το 2009, το 2011) πρέπει να στηριχτεί στις δικές του δυνάμεις και να χτίσει με υπομονή το μέλλον του. Ας το πουμε και μια φορά μπακάλικα από αυτήν εδώ τη στήλη. Πρωταθλήματα και κύπελλα έχει περιθώριο να χάσει, την ταυτότητα του όμως όχι.
Ο στρατιώτης Αργύρης Πεδουλάκης, είναι ένα σωστό βήμα προς το μέλλον. Ακόμα κι αν ο ίδιος πολλές φορές χρησιμοποιεί τακτικές του παρελθόντος στο παρκέ, ξέρει που βρίσκεται, που πατάει και τι του συμβαίνει. Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή ψάχνει ακόμα τα πατήματά του, δεν έχει οριοθετήσει ακριβώς τα θέλω του.
Γι' αυτό και σε έναν ορίζοντα διετίας, έχει ανάγκη έναν γνώστη, έναν στρατιώτη, έναν Πεδουλάκη. Με τα καλά και τα στραβά του. Εν τέλει, σάμπως ο Ζοτς δεν είχε στραβά; Απλά εκείνες τις εποχές όλα τα κακώς κείμενα τα διόρθωνε το τεράστιο μπάτζετ...
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου