Η Έλενα Κορομηλά αναλύει μέσω του Mix This τα «συστατικά» που μπορούν να σου δώσουν στο... πιάτο τον πιο καλό τρόπο ζωής.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποιο είναι το νόημα της ύπαρξης μας. Για ποιον λόγο ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο; Γιατί να είμαστε εμείς και να μην είμαστε κάποιος αλλος; Υπάρχει κάποιος σκοπός που πρέπει να εκπληρωθεί; Και μετά; Μετά τι; Τι υπάρχει μετά τον θάνατο; Ζούμε ξανά ή απλά χανόμαστε στο απέραντο σύμπαν; Η ψυχή, λένε, ζυγίζει 21 γραμμάρια. Αυτά που πάνε; Η ενέργεια δεν χάνεται, λένε.
Αυτές οι σκέψεις με βασανίζουν ανά καιρούς. Δεν νομίζω ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη απάντηση περί τούτου. Δεν νομίζω πως θα δοθεί ποτέ συγκεκριμένη απάντηση.
«Έχεις μόνο μια ζωή, αλλά αν τη ζήσεις καλά, φτάνει και περισσεύει». Τι θα πει να την ζήσεις καλα; Ποιος προσδιορίζει το τι είναι καλό και τι όχι; Καθείς το αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Και σε αυτό το σημείο έγκειται ο εξής προβληματισμός. Η λέξη «αντίληψη» είναι συνθέτη λέξη, αντί+λαμβάνω, δηλαδή λαμβάνω αντίθετα.
Μπορεί λοιπόν κανείς να «αντιλαμβάνεται» οτιδήποτε με τον οποιοδήποτε τρόπο. Κάποιος μπορεί να πιστεύει πως η καλή ζωή έχει να κάνει με τις γυναίκες και τα λεφτά. Κάποιος άλλος πάλι, πως έχει να κάνει με καριέρα και την κοινωνική ανέλιξη. Ένας τρίτος μπορεί να πιστεύει πως έχει να κάνει με το ασύστολο ξενύχτι και την πλουσιοπάροχη ζωή με κάθε μέσο.
Προφανώς και δεν είμαι σε θέση να κρίνω αν αυτό είναι σωστό ή όχι. Είμαι σε θέση όμως να εκλάβω το παραπάνω απόφθεγμα με τον δικό μου τρόπο. Ποια είναι όμως τα «συστατικά» μιας καλής ζωής;
Η αξία της οικογένειας
Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από την οικογένεια. Είναι αυτή που θα σε στηρίξει στις δύσκολες σου στιγμές, θα χαρεί στις καλές σου, θα γίνει «συνοδοιπόρος» των ονείρων σου.
Οι γονείς είναι αυτοί που θα σε αγαπάνε πάντα, ό,τι κ αν κάνεις, όποιος κι αν είσαι. Είναι αγάπη αληθινή. Υπάρχει και δίνεται αφιλοκερδώς. Είναι αυτοί που θα «χιλιοτσακωθείς» στην διάρκεια της ζωής σου, που θα τους «μισήσεις» επειδή σου είχαν deadline επιστροφής στα 15 σου. Θα τους αγαπήσεις, όμως, ακόμα περισσότερο όταν καταλάβεις πλέον με πόσο κόπο σε μεγάλωσαν, σε σπούδασαν, σου παρείχαν τα πάντα αφήνοντας τους εαυτούς τους πίσω χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα.
Τα αδέρφια πάλι ανήκουν στην κατηγορία των παντοτινών φίλων. Μπορεί να τσακώνεστε συνέχεια λόγω διαφοράς ηλικίας, λόγω διαφορετικού φύλου ή ακόμα γιατί πολύ απλά είστε διαφορετικοί άνθρωποι, αλλά πάντα θα είναι εκεί για σένα. Θα είναι εκεί όταν οι γονείς σου πλέον θα «λείπουν» και θα σου θυμίζουν κομμάτια τους. Θα σε σηκώνουν όταν εσύ θα πέφτεις, ξανά χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Γιατί σας δένει κάτι παραπάνω από μια φιλία. Δεσμός αίματος λέγεται.
«Οι φίλοι είναι τα αδέρφια που επιλέγουμε...»
Η φιλία είναι δύσκολο να οριστεί. Φίλος είναι κάποιος με τον οποίο επιλέγεις να μοιραστείς κομμάτια του εαυτού σου, ή της ζωής σου. Εκεί πέρα όμως αλλάζουν οι όροι. Έχουμε μάθει να αποκαλούμε τον καθένα που συναναστρεφόμαστε «φίλο» μας.
Όχι δεν είναι φίλος μας. Είναι γνωστός μας. Φίλος είναι αυτός ο οποίος σου βγάζει τον καλύτερό σου εαυτό. Είναι αυτός που σε κάνει να περνάς καλά. Είναι αυτός που μπορείς να τον πάρεις ό,τι ώρα νιώσεις την ανάγκη και αυτός αν χρειαστεί να είναι εκεί που βρίσκεσαι. Φίλος είναι αυτός που δεν φοβάται να σε αντιμετωπίσει, να σου πει πως συμπεριφέρεσαι λάθος. Προσπαθεί να σε κάνει καλύτερο. Εκεί καταλαβαίνω και το «οι φίλοι είναι τα αδέρφια που επιλέγουμε». Μια φιλία άλλωστε θα περάσει 40 κύματα μέχρι να στεριώσει.
Η επιλογή του συντρόφου
Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι εύκολες αφού έχει να κάνει με ανθρώπους διαφορετικούς, με διαφορετικά όνειρα και στόχους, με διαφορετικά «θέλω». Η επιλογή ενός συντρόφου, με την ευρεία έννοια, δεν έχει καμία σχέση με την επιλογή μια φιλίας εφήμερης. Μια σχέση τι είναι; Μια σχέση είναι φιλία και σεξ. Ναι, αυτό είναι.
Επιλέγεις έναν άνθρωπο για σύντροφο σου αρχικά επειδή σε ιντριγκάρει εγκεφαλικά. Όλα τα άλλα έρχονται δεύτερα. Όταν δεις πως ταιριάζετε σαν άνθρωποι και μπορείτε να συμπορευτείτε, όχι απαραίτητα «για πάντα» όπως λένε πολλοί, αλλά για όσο μπορείτε, τότε έρχεται και το σεξουαλικό κομμάτι. Αυτό είναι σχέση. Αυτό είναι ουσιαστική σχέση. Άλλωστε τι να το κάνεις το μαγιό αν δεν έχεις θάλασσα να κολυμπήσεις;
Η «στέγη», το επάγγελμα και η ανιδιοτελής προσφορά
Ο εργασιακός τομέας είναι σημαντικός έως και απαραίτητος. Δε δουλεύεις από χόμπι. Δουλεύεις από ανάγκη. Σε περίπτωση που καταφέρεις να δουλεύεις από ανάγκη ως χόμπι τότε είσαι πραγματικά κερδισμένος. Κανείς το χόμπι σου επάγγελμα και δουλεύεις εσαεί.
Όσοι μεγαλώσαμε στην Αθήνα, αναζητούμε διακοπές σε χωριά και λαγκάδια. Καυσαέριο, άγχος, λαθεμένα πρότυπα διασκέδασης ίσον... Αθήνα.
Το μόνο καλό της πρωτεύουσας είναι καθαρά το κομμάτι της Υγείας. Αν ζεις σε επαρχία η πρόσβαση είναι αρκετά δύσκολη στα νοσοκομεία. Έτσι από μια ηλικία και μετά αλλάζεις τα κριτήρια επιλογής κατοικίας. Λογικό! Έχεις οικογένεια και παιδιά και αναγκαστικά μένεις εκεί που εξυπηρετείς καλύτερα τις ανάγκες σου.
Τι κι αν το πρόβλημα της Υγείας ήταν λυμένο; Θα έμενες σε επαρχία; Προσωπικά, θα έλεγα ναι. Βουνό ή θάλασσα, η ποιότητα ζωής είναι διαφορετική, είναι καλύτερη, είναι ποιοτική. Μιλάμε για παιδιά να παίζουν στο χώμα, παιδιά να παίζουν μπάλα στις πλατείες, παιδιά να κάνουν βουτιές στην θάλασσα, παιδιά που αποκτούν αντισώματα από τη φύση και που δεν είναι φιλάσθενα και κλεισμένα στους 4 τοίχους. Εσύ τι θα επέλεγες για εσένα και το παιδί σου;
Last but not least που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι, η ανθρωπιά πρέπει να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Μάθε να προσφέρεις χωρίς να περιμένεις κάποιου είδους επιστροφή. Οι στιγμές που προσφέρεις είναι πιο σημαντικές από τις στιγμές που προσεύχεσαι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από την χαρά της ανιδιοτελούς προσφοράς.
Όλα αυτά για εμένα είναι τα συστατικά της συνταγής «ζήσε καλά». Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Μην περιμένεις την ευτυχία στην ζωή σου! Φερ’ την εσύ με τον τρόπο ζωής που θα επιλέξεις.
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου