Ο Γιώργος Ρουπακιάς αποφυλακίζεται εν' τέλει, όμως η αντιμετώπιση της όλης υπόθεσης από τη δικαιοσύνη και μια μερίδα της κοινωνίας «μύριζε» αθώωση εν τη γενέσει της. Υπάρχει πραγματική απόδοση δικαιοσύνης απλά και μόνο με την επιβολή περιοριστικών μέτρων σε μια ενέργεια «ποτισμένη» με πολιτικά κίνητρα; Γράφει ο Κώστας Κουτσαυλής.
Από τα σχολικά «μπουσουλήματά» μας, στο δημοτικό, μαθαίνουμε (αποστηθίζοντας) το «ιερό» τρίπτυχο του πολιτεύματός μας. Γίνεται κτήμα του μυαλού μας πως «η δικαστική εξουσία λειτουργεί ξέχωρα από τις υπόλοιπες δύο, την εκτελεστική και την νομοθετική». Με λίγα λόγια, η δικαιοσύνη και η συνταγματική απόδοσή της λειτουργούν «τυφλά», εξετάζοντας κάθε περίπτωση ανθρώπου με την ίδια σοβαρότητα, πάντα βάσει νόμων.
Όμως, εν αντιθέσει με την στυγνή απόδοση των συνταγματικών διατάξεων, η έννοια της απόδοσης του δικαίου βρίσκεται μπλεγμένη ανάμεσα στην ηθική σκοπιά με την οποία ο καθένας μας βλέπει και κρίνει όσα συμβαίνουν γύρω του. Κάποιοι επιμένουν να θεωρούν έντιμο και δίκαιο μέσο το «κρέμασμα στο πλατάνι της πλατείας», άλλοι πιστεύουν πως η φυλάκιση του θύτη, με τα σωφρονιστικά πρότυπα, απαλύνει όλα τα προβλήματα που προκύπτουν από ένα έγκλημα.
Στην περίπτωση μας όμως, τα πράγματα είναι τόσο μπλεγμένα όσο και ξεκάθαρα. Ο φονιάς του Παύλου Φύσσα, δεν ήταν μέχρι πρότινος έγκλειστος λόγω των προσωπικών κινήτρων του απέναντι στο θύμα. Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013, έλαβε χώρα μια δολοφονία η οποία είχε κατά κύριο λόγο πολιτικά κίνητρα. Αυτά «όπλισαν» τον Ρουπακιά. Αυτά τον οδήγησαν σε αυτή την αποτρόπαια πράξη.
Το ίδιο συνέβη και με τους ηθικούς αυτουργούς αυτής της δολοφονίας, οι οποίοι πρακτικά μπορεί να είναι δυο, τρεις, πέντε δέκα, αλλά σε γενικό πλαίσιο, ανήκουν σε μια συγκεκριμένη πολιτική οργάνωση, με ξεκάθαρους σκοπούς και ένα ιδεολογικό υπόβαθρο που έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία, την ιστορία και το σύστημά. Μιλάμε φυσικά για τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, λόγια σταράτα και ξεκάθαρα.
Αλήθεια, ποιος πιστεύει πως τιμωρήθηκε πραγματικά ο Γιώργος Ρουπακιάς; Ποιος πιστεύει πως οι δίκες και οι κατηγορίες που έχουν προσαφθεί στο σύνολο των βουλευτών και των μελών της Χρυσής Αυγής, θα οδηγήσουν στη «νέμεση»; Είναι η δικαιοσύνη ικανή να σταματήσει και να αναχαιτίσει τη δράση τους;
Ο ρόλος της δικαιοσύνης σταμάτησε στις ποινές
Ο Γιώργος Ρουπακιάς, σύμφωνα με τα όσα διαβάσαμε χθες, αποφυλακίζεται και επισήμως καθώς ολοκλήρωσε το ανώτατο όριο της προσωρινής κράτησης που του αναλογούσε. Πλέον, ο ίδιος θα είναι ελεύθερος αλλά με τους εξής περιοριστικούς όρους:
- κατ' οίκον περιορισμός υπό 24ωρη αστυνομική φύλαξη με δυνατότητα μετάβασης μόνο στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων κατά τις ημέρες της δικασίμου του με αστυνομική συνοδεία.
- απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.
Σε απλά ελληνικά. Ο ρόλος του δικαστηρίου σταμάτησε εδώ. Η μάλλον έχει σταματήσει εδώ και καιρό στη συγκεκριμένη περίπτωση να αποτελεί μέσο εξιλέωσης για την πολιτική αυτή πράξη. Ευθύς εξαρχής, το σώμα απέφυγε να εξετάσει την περίπτωση του Ρουπακιά ως ενέργεια με πολιτικά κίνητρα, εξαντλώντας το κατηγορητήριο στην έννοια της δολοφονίας.
Έπειτα, οι συνεχόμενες αναβολές και διακοπές της διαδικασίας, εξυπηρέτησαν ξεκάθαρα την πλευρά του εναγόμενου και όχι του ενάγοντα. Τέλος, όπως συνέβη και με τα υπόλοιπα μέλη της Χρυσής Αυγής, τα περιοριστικά μέτρα, ήρθησαν με τον καιρό δίχως αντίδραση. Άρα ο Ρουπακιάς είναι αθώος πριν καν δικαστεί και επίσημα. Όπως συνέβη και με τους υπόλοιπους, οι οποίοι κυκλοφορούν άνετοι πλέον ανάμεσά μας, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Η πραγματική δικαίωση είναι η απομόνωση
Η δικαιοσύνη λοιπόν, τιμώρησε, ως όφειλε, με τα δικά της μέτρα και σταθμά τους Ρουπακιά, Κασιδιάρη, Παππά, Λαγό και πάει λέγοντας. Είναι δομημένη έτσι ώστε να τιμωρεί το σύμπτωμα και όχι την αιτία κάθε πράξης. Το ζήτημα είναι τι γίνεται παραπέρα, με τα δεδομένα να δείχνουν όλο και περισσότερο την αθώωση των συγκεκριμένων προσώπων και εν συνεχεία της δράσης τους.
Τα κίνητρα και οι ιδέες του Ρουπακιά και των ομοιδεατών του έχουν λάβει συγχώρεσης είτε βροντερά είτε σιωπηλά από τον κόσμο και μάλιστα με απόλυτο αριθμητικό πειστήριο. 379.722 άτομα έχουν ήδη «υπογράψει» την άφεση των «αμαρτιών» των δολοφόνων, όπως φαίνεται από τα νούμερα των εκλογών του Σεπτέμβρη. Το χειρότερο είναι πως σε λίγο καιρό που θα ξαναστηθούν οι κάλπες, οι ίδιοι, ίσως δυστυχώς και περισσότεροι, θα συνυπογράψουν με πλήρη συνείδηση τη συνέχιση αυτών των πρακτικών. Εντός και εκτός κοινοβουλίου.
Άρα τι μένει για να πούμε πως ο νεκρός Φύσσας, αλλά και τα υπόλοιπα θύματα του φασισμού στο σήμερα, έχουν την δυνατότητα να δικαιωθούν; Τίποτα δεν μπορεί να αποκαταστήσει τις βλάβες που υπέστησαν και πλήρωσαν, είτε με τη ζωή τους, είτε με τις περιουσίες τους, παρά μόνο οι ίδιοι. Το τελευταίο ανάχωμα για να ανακοπεί το σκοτάδι είναι το ίδιο το φως. Ένα φως όμως το οποίο δεν θα προέλθει από κανέναν προκατασκευασμένο «λαμπτήρα», αλλά από τις ενέργειες του ίδιου του κόσμου που διαφωνεί ριζικά με τους νοσταλγούς του σκοταδισμού.
Αρκεί και μόνο να κατανοήσουμε πως ο φασισμός δεν μπαστακώθηκε έτσι ξαφνικά στις ζωές μας. Γεννήθηκε από την ίδια την κατάσταση της εποχής μας. Στο πιστοποιητικό «γέννησής» του, ο «γονέας» του αναγράφεται, αν και στην κοινή γνώμη κρύβεται επιτηδευμένα. Είναι το ίδιο το σύστημα, το οποίο τους έθρεψε, τους μεγάλωσε, τους τάισε και έχει τη δυνατότητα ως γονέας που είναι να τους μαζεύει πίσω όταν τα πράγματα καλυτερεύουν για εκείνο.
Η απομόνωση της συγκεκριμένης ιδεολογίας, όπως και των πρακτικών της, θα φέρει την πραγματική καταδίκη, «σκοτώνοντας» όσα μορφώματα κι αν εμφανιστούν στην πορεία. Ο Ρουπακιάς δεν οπλίστηκε μόνος του. Οι ευεργέτες και οι καθοδηγητές του είναι πολλοί, φανεροί και κρυφοί. Έτοιμοι για να πάρουν όσα τους έταξε ο «πατέρας» τους. Αυτοί ξέρουν τι θέλουν, τι κάνουν και για που οδηγούν τα πράγματα με τις ενέργειες τους.
Εμείς όμως ρε φιλαράκι, τι κάνουμε;
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου