Η (εικονικη) ζωη σε κανει κανιβαλο. Ο θανατος;

Γιατί να πρέπει τώρα να «πληρώσεις» το τίμημα της ικανοποίησης ενός προσωπικού κόμπλεξ με μία -έστω μικρή- δόση τύψεων για όσα «ευχήθηκες» πριν από λίγες ώρες; Γράφει ο Μπάμπης Λάμπρου.

Ο θάνατος του Παντελή Παντελίδη είναι η αφορμή για να γραφτεί αυτό το κείμενο. Προσωπικά δεν με στενοχώρησε περισσότερο από όσο θα με στενοχωρούσε ο «χαμός» οποιουδήποτε ανθρώπου και δεν νιώθω την ανάγκη να συλλυπηθώ δημόσια τους δικούς του ανθρώπους γιατί ξέρω ότι δεν τους ενδιαφέρουν τα δικά μου υποκριτικά -ή όχι- λόγια για το κατευόδιο του αγαπημένου τους. Άλλωστε, στο «μοιραίο» αυτοκίνητο δεν επέβαινε μόνος του…

Η ζωή συνεχίζεται. Έτσι είναι κι έτσι θα είναι πάντα. Ειδικά στην εποχή μας, η ζωή συνεχίζεται πριν καν το καταλάβουμε. Ο χρόνος, που σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι ο καλύτερος, αλλά ο μόνος διαθέσιμος γιατρός (κι αυτός κομπογιαννίτης) περνάει τόσο γρήγορα, όσο παίρνει στον υπολογιστή, το κινητό ή το τάμπλετ μας να κάνει ριφρές στον εικονικό τοίχο μας, στην αρχική των «τιτιβισμάτων» που ακολουθούμε ή οπουδήποτε αλλού έχουμε γίνει μέλος, ώστε να κοινωνικοποιηθούμε.

Να κοινωνικοποιηθούμε, να μαζέψουμε likes και retweets  σε αναρτήσεις εύκολης, απουσία επιχειρημάτων, επίθεσης σε τρίτους, δεν έχει τόσο μεγάλη διαφορά πια. «Ζούμε» μέσα από τον κανιβαλισμό. Εμείς οι ίδιοι, που υποτίθεται ότι τον αποστρεφόμαστε. Δεν καταλαβαίνουμε καν πότε το κάνουμε, γιατί αυτή είναι η φύση μας. Όταν σκεφτόμαστε, είναι πια αργά.

Όπως ήταν και τώρα. Εμείς οι αναμάρτητοι, οι αλάνθαστοι, που δεν έχουμε υποπέσει ποτέ σε «ολισθήματα», δείχνουμε με περισσή προθυμία και με καίρια ανακλαστικά εκείνον που κάνει το παραμικρό λάθος. Λες και θέλουμε να του φορτώσουμε και τα δικά μας «βάρη».  Το ότι ο άλλος είναι δημόσιο πρόσωπο, δεν τον καθιστά μη άνθρωπο. Δεν τον κάνει αθάνατο. Δεν του αφαιρεί συναισθήματα και ευαισθησίες.

Ναι, ήταν λάθος το τραγούδι με την Κύπρο. Πέρα από την αναφορά του αυτονόητου, πέρα του «φιλαράκι, εδώ έσφαλες», τι παραπάνω κέρδισε ο καθένας, που άρχισε τις κατάρες και τους αφορισμούς; Ο ίδιος ο «θύτης» βγήκε και ζήτησε συγγνώμη δημόσια. Από εμάς, τους κριτές των πάντων. Και πριν προλάβει καλά - καλά να απολογηθεί… προσγειώνεσαι στην κανονική πραγματικότητα.

Εκεί που ο θάνατος δίνει αξία στην αληθινή ζωή. Σε αυτά που έχουν σημασία. Αν δεν γουστάρεις κάποιον, τον οποιονδήποτε, δεν μπορώ να καταλάβω τι ικανοποίηση σου προσφέρει να τον «κράζεις» όπου σταθείς και όπου βρεθείς.  Τι το καλύτερο από το να αδιαφορήσεις, από το να μη δώσεις περισσότερη σημασία σε κάτι που στην ουσία δεν σε αφορά, όπως εσύ λες. Εκτός αν πραγματικά σε αφορά, αν όντως, μέσω εκείνου, καταπολεμάς κάποια δικά σου συμπλέγματα (όλοι έχουμε). Πάντως, σκέψου ότι αν επιλέξεις τον δρόμο της αδιαφορίας, ίσως μετά να νιώθεις καλύτερα.

Γιατί να πρέπει τώρα να «πληρώσεις» το τίμημα της ικανοποίησης ενός προσωπικού κόμπλεξ με μία -έστω μικρή- δόση τύψεων για όσα «ευχήθηκες» πριν από λίγες ώρες;

ΥΓ: Για την υποκρισία του μεγέθους που παίρνουν τέτοια περιστατικά, είναι περιττό να γράψω το οτιδήποτε, πλέον. Όπως η ζωή, έτσι και ο θάνατος έχει την ίδια αξία για όλους, μα όλους, τους ανθρώπους. Ή τουλάχιστον αυτό πρέπει να συμβαίνει.

ΥΓ1: Μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι κατά της κριτικής. Κάθε άλλο. Αλλά αν δεν είμαστε καταρτισμένοι να την ασκήσουμε, καλύτερα να μην την κάνουμε καθόλου. Διότι η ισοπέδωση και ο κανιβαλισμός, όχι απλά παραμονεύουν, άλλα, με τη θρασύτητά τους, «πληγώνουν». Μερικές φορές, ανεπανόρθωτα.

ΥΓ2: Το ότι πολλοί αισθάνθηκαν την ανάγκη να διαχωρίσουν την απέχθειά τους σε ό,τι αντιπροσώπευε μουσικά ο Παντελίδης, πριν εκφράσουν τη θλίψη τους, είναι το απόλυτο παράδειγμα της μη συνειδητοποίησης των αυτονόητων. Προφανώς δεν φταίνε εκείνοι που το έκαναν, αλλά οι άλλοι, οι οποίοι αδυνατούν να καταλάβουν ότι όταν μιλάμε για ζωή και θάνατο ανθρώπου, που δεν σου είχε κάνει τίποτα κακό, αυτός ο διαχωρισμός είναι περιττός.

ΥΓ3: Όταν πας στον πόλεμο, ξέρεις ότι έχεις πολλές πιθανότητες να σκοτώσεις, να σκοτωθείς ή να «φύγεις» παίρνοντας και μερικούς μαζί σου. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την απρόσεκτη οδήγηση.

Αρθρογράφος: Unknown