Από πότε γίναμε σάπιοι μέσα μας; Από πότε δεν σεβόμαστε τους νεκρούς; Εκεί φτάσαμε; Να μην έχουμε ιερό και όσιο; Σταματήστε να μιλάτε όταν... δεν πρέπει. Γράφει στο Mix This, ο Σωκράτης Μπάκας.
Όλοι πληροφορηθήκαμε την είδηση του θανάτου του Παντελή Παντελίδη, τα ξημερώματα της Πέμπτης. Και πώς να μην το μάθεις δηλαδή, αφού τα κανάλια είχαν βουίξει από το πρωί κάνοντας αφιερώματα στον νεαρό τραγουδιστή, σχολιάζοντας και κάνοντας υποθέσεις για το πώς και το γιατί…
Κανείς όμως δεν μπαίνει στην διαδικασία να σκεφτεί κάτι πολύ απλό. Να σκεφτεί την μάνα που μόλις έχασε το αγγελούδι της, αυτό που πριν από λίγες ώρες το είχε στην αγκαλιά της και του χάιδευε τα μαλλιά και τώρα θα του πει το στερνό αντίο, στην κηδεία του. Και θα αναρωτιέται, αυτό που αναρωτήθηκαν και άλλοι πριν από αυτήν. «Γιατί οι γονείς να θάβουν τα παιδιά τους;».
Και όμως ποτέ δεν θα πάρει απάντηση, γιατί ο κάθε λογής «ξύπνιος», έχει φροντίσει να σταθεί στο πώς και στο γιατί, αλλά όχι στο γεγονός της είδησης, που είναι ο θάνατος ενός ανθρώπου. Από πότε γίναμε σάπιοι μέσα μας; Από πότε δεν σεβόμαστε τους νεκρούς; Εκεί φτάσαμε; Να μην έχουμε ιερό και όσιο; Να στήνουμε στον τοίχο ένα παιδί που ότι κι αν έκανε, λάθη και σωστά, σήμερα πέθανε και τώρα δεν έχει την επιλογή του σωστού και του λάθους, παρά μόνο τον δρόμο του θανάτου που θα διαβεί, προχωρώντας στην αιωνιότητα;
Και όλοι εσείς που χωρίζεστε σε στρατόπεδα (όπως πάντα δηλαδή σε κάθε τι), τι έχετε να κερδίσετε; Θα βγει ο «Παντέλας» να σας δώσει χαρτζιλίκι ή θα σας δώσουν αυτοί που δεν τον... πήγαιναν; Που αποσκοπεί όλος αυτός ο πόλεμος ρε παλικάρια;
Αν θέλετε να λέγεστε άνθρωποι και όχι κανίβαλοι, σοβαρευτείτε και σκεφτείτε την μάνα του, σιωπώντας… Μόνο αυτό σας έχει μείνει να κάνετε, τίποτα άλλο. «Η σιωπή είναι χρυσός θα το δεις», λέει ο Νότης. Ακολουθήστε το κατά γράμμα και σεβαστείτε τον νεκρό. Δεν σας έχει μείνει κάτι άλλο να κάνετε. Από απόψεις μπουχτίσαμε, άλλωστε μια λαϊκή ρήση το λέει ξεκάθαρα: «Η άποψη είναι σαν την κ@λ@τρ@π@δα, όλοι έχουν από μία».
Αυτά να σκέφτεστε ορισμένοι, πριν προβείτε στο κράξιμο ενός νεκρού, σκεπτόμενοι φυσικά και τους δικούς του ανθρώπους, οι οποίοι δεν τον είχαν σαν το όπλο τους, ούτε σαν τον σάκο του μποξ. Γι’ αυτούς ήταν και θα παραμείνει ο Παντελής τους…
Καλό ταξίδι…
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου