Euro 2016: Τα Like και τα Dislike του Mix This

Οι συντάκτες του Mix This παρακολούθησαν το Euro της Γαλλίας και έδωσαν απλόχερα τα δικά τους «Like» και «Dislike» για το μεγάλο ποδοσφαιρικό γεγονός του καλοκαιριού.

Έξι «νοματαίοι» έξι διαφορετικές γνώμες, ωστόσο με μια κοινή «συνισταμένη», αυτή της μεγάλης επιτυχίας του Φερνάντο Σάντος και της Πορτογαλίας. Έξι κατασκευαστές πλυντ.... εε συγνώμη, συντάκτες του Mix This δίνουν τα ξεχωριστά Like και Dislike τους όσον αφορά το Euro της Γαλλίας.


Κώστας Τάτσης

Τι μου άρεσε: Οι φίλαθλοι της Ιρλανδίας. Πήγαν σαν κύριοι στη Γαλλία, είδαν τους αγώνες τους, πανηγύρισαν, προκρίθηκαν, τραγούδησαν, νανούρισαν κι εν τέλει έφυγαν. Και το έκαναν με τον καλύτερο τρόπο. Τούς βγάζω το καπέλο. Μου άρεσε επίσης η Ισλανδία. Αυτοί οι «ψαράδες», οι «ξυλοκόποι», οι «μάγειρες» και οι «ηλεκτρολόγοι». Που έφτασαν στο Euro της Γαλλίας ως το απόλυτο αουτσάιντερ, όμως είχαν το «θράσος» να προκριθούν, να παλέψουν, να χειροκροτηθούν και τελικά να μάς αναγκάσουν να υποκλιθούμε στο μεγαλείο τους. Μου άρεσε το δίδυμο Παγέ-Γκριεζμάν. Ταχύτητα κι ενθουσιασμός, το τέλειο «μείγμα». Τέλος, χάρηκα πολύ με την κατάκτηση του τροπαίου από τους Πορτογάλους. Ποδόσφαιρο δεν έπαιξαν, όμως το άξιζαν. Μα πιο πολύ γούσταρα για τον Σάντος. Τον «καρπουζά» από το Εστορίλ που εν μία νυκτί από «άτιτλος» έγινε «κορυφαίος». Τεράστιε Φερνάντο, σου αξίζουν πολλά!

Τι δεν μου άρεσε: Το θέαμα που... δεν είδα. Κακό Euro αυτό του 2016. Καμιά ομάδα δεν κατάφερε να με... πείσει για κάτι τρομερό, όπως συνέβαινε από το 2004 και μετά (όταν ξεκίνησα να παρακολουθώ συστηματικά τη διοργάνωση). Επίσης, δεν μου άρεσε το αντιαθλητικό παιχνίδι που είδα σε αρκετά ματς. Θαρρείς και δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταματήσεις τον αντίπαλό σου, παρά μόνο όταν του... κόψεις το πόδι. Αηδίασα με τις κινήσεις το Γιοακίμ Λεβ. Καλός, χρυσός αλλά συνάμα τραγικός! Όσο άγχος και άγνοια είχε, δεν υπάρχει δικαιολογία. Γέλασα με το φιλί του «Ιούδα» Γκιρτζίκη στον Σάντος και έπιασα το κεφάλι μου από απόγνωση, όταν είδα κάποιους να χαίρονται με τον τραυματισμό του Κριστιάνο Ρονάλντο.

Ανδριάνα Βούτου

Τι μου άρεσε: Τι να πρωτοδιαλέξω; Την ατμόσφαιρα στις κερκίδες; Την διαδρομή προς κι από το γήπεδο κάθε φορά που είχε αγώνα; Τα ταξίδια; Τους ωραίους ανθρώπους που γνώρισα; Τους ξέφρενους  πανηγυρισμούς στα γκολ; Τη χειραψία με τον Λέβα; Δε ξέρω τι να διαλέξω και νιώθω τυχερή που δε έχω μια στιγμή να θυμάμαι ότι ήταν η καλύτερη μου. Θα σας πω ότι μου άρεσε αυτό το Euro. Το ευχαριστήθηκα με την καρδιά μου. Ερωτεύτηκα σε αυτό το Euro. Την γαλλική ομάδα, τους Γάλλους φιλάθλους, τα γαλλικά γήπεδα και φυσικά, τον Antoine Griezmann. 

Τι δεν μου άρεσε: Τα επεισόδια, παιδιά. Τα επεισόδια. Το Euro είναι γιορτή. Είναι θέαμα. Είναι μια όμορφη... πινελιά στην καθημερινότητα. Δε χρειάζεται η βία. Ας διασκεδάσουμε σε κάθε ευκαιρία χωρίς... αίματα. Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου κάθε μπουνιά από ανθρώπινο χέρι σε ένα ανθρώπινο πρόσωπο. Νισάφι πια!

Πέτρος Τσίγκλας

Τι μου άρεσε: Το μόνο θετικό, για μένα, της διοργάνωσης, ήταν το τελείωμά της. Η κατάκτηση του τροπαίου, δηλαδή, από την Πορτογαλία του δικού μας, Φερνάντο Σάντος. Οι περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι Έλληνες το χαρήκαμε. Μοιραζόμαστε εξάλλου αρκετά κοινά με τους Πορτογάλους. Μνημόνια, ελλείμματα, χρέη, ανεργία και άλλα τέτοια ωραία. Ας το χαρούν. Το αξίζουν.

Τι δεν μου άρεσε: Συνήθως όταν ένα EURO έφτανε στο τέλος του ένιωθα χορτασμένος. Και από μπάλα και από επιτυχίες, κυρίως, της Εθνικής μας ομάδας. Στεναχωριόμουν. Δεν ήθελα να τελειώσει. Το φετινό EURΟ, όμως, ΕΥΤΥΧΩΣ, τελείωσε. Ένα EURO το οποίο θύμιζε περισσότερο τηλεπαιχνίδι με...μπόνους (καλύτερες τρίτες θέσεις) παρά μια μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση. Αυτή η νέα μορφή του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου δεν μου αρέσει καθόλου. 24 ομάδες στην τελική φάση, από τις οποίες προκρίνονται οι 16 στα νοκ – άουτ; Γι’ αυτό και είδαμε αρκετές εκπλήξεις. Ναι μεν οι περισσότεροι φίλαθλοι τις χαρήκαμε, αλλά εάν το δούμε από την πλευρά των αριθμών, όταν στις τρεις ομάδες περνούν οι δύο στην επόμενη φάση, είναι λογικό. Το θέαμα, επίσης, ήταν κακό, ωστόσο, σε ένα EURO, είναι αναμενόμενο.

Κώστας Κουτσαυλής

Τι μου άρεσε: Ο αντιτουριστικός Φερνάντο Σάντος, έδεσε ένα σύνολο ποδοσφαιρικών «μπαχαλάκηδων» και σήκωσε την κούπα μέσα στο σπίτι των Γάλλων, μια κούπα η οποία κατακτήθηκε με μπόλικα «κάκαλα» απ' όλη την αποστολή των Πορτογάλων, χωρίς την ουσιαστική συνδρομή του Κριστιάνο. Επίσης μου άρεσε το γεγονός πως η Αγγλία έφαγε για άλλη μια φορά τα μούτρα της προς απογοήτευσιν όλων όσων συγχέουν την Πρέμιερ Λιγκ με την Εθνική ομάδα της χώρας, δύο έννοιες όπως η μέρα με τη νύχτα. Α, μην ξεχάσω και τους θεούληδες του τουρνούα! Ισλανδοί και Ιρλανδοί έδωσαν άλλο χρώμα στη διοργάνωση θυμίζοντάς μας πως είναι να είσαι φίλαθλος και όχι χουλιγκάνος (βλέπε «Ρωσοαγγλικοί Πόλεμοι της Μασσαλίας»).

Τι δεν μου άρεσε: Το νέο Euro που οραματίστηκε και έβγαλε στο γήπεδο ο Πλατινί και η παρέα του, μεταφέροντας ουσιαστικά τους προκριματικούς γύρους σε τελική φάση. Λόγω δουλειάς αναγκάστηκα να παρακολουθήσω το 95% των αγώνων και είναι απορίας άξιο πως δεν κοιμήθηκα πάνω στο γραφείο μου, ειδικά σε κάτι Ελβετία - Αλβανία. Η κατάσταση διορθώθηκε λίγο στα νοκ-άουτ, αν και τα διασταυρώματα οδήγησαν στο να αλληλοφαγωθούν οι παραδοσιακές δυνάμεις του θεσμού, αλλά και πάλι, η κακή εντύπωση που μου είχε δημιουργηθεί δεν άλλαξε. Έπειτα, βλέποντας την πορεία που παίρνει το τουρνουά, ξενέρωνα όλο και περισσότερο σκεπτόμενος πως μια Ολλανδία ίσως και να (ή μαλλον ΘΑ) το σήκωνε, ενώ μια -υγιής- Εθνική ομάδα θα έφτανε ΑΝΕΤΑ στους προημιτελικούς. Αλλά στην ΕΠΟ πετούν χαρταετό βλέπεις...

Μυρτώ Μουζάκη

Τι μου άρεσε: Λάτρεψα τους Ιρλανδούς οπαδούς. Οι άνθρωποι ήταν επί 24ώρου βάσεως μεθυσμένοι, λιάρδα, αλλά από αυτό το ωραίο μεθύσι που σου κάνει καλό κεφάλι και σου δίνει ωραίο κέφι. Από την άλλη μπορεί και να είναι έτσι από τη φύση τους. Τι να πρωτοσκεφτώ; Το νανούρισμα του παραπονιάρικου μωρού στο μετρό; Την… καντάδα για χάρη της ωραίας Γαλλιδούλας; Ή το γέμισμα αυτοκινήτου με χρήματα για μία ζημιά που κατά λάθος έκαναν; Όπως και να ‘χει ήταν μοναδικοί! Αν ήταν όλοι οι fans έτσι θα μιλούσαμε από άλλη βάση για το ποδόσφαιρο.

Τι δεν μου άρεσε: Δε μου άρεσε λοιπόν… το Euro. Ήταν μία άνευ θεάματος διοργάνωση, χωρίς καλές φάσεις, λίγους καλούς αθλητές (αλλά με διαμάντια που ξεχώρισαν ανάμεσα στους πολλούς) και πολλή βία. Βία μέσα στα γήπεδα, βία και έξω, γενικώς βία. Κακό.

Ζέτα Κατσίκα

Τι μου άρεσε: Φυσικά η νίκη της Πορτογαλίας με όλα τα παρελκόμενα! Γούσταρα που είδα τον Φερνάντο Σάντος να χορεύει, επιτέλους να γελά, να σηκώνει το τρόπαιο, να απαντά στην ουσία σε όλους αυτούς που δεν πίστεψαν ούτε λεπτό στην αξία του «έργου» που κατάφερε να δημιουργήσει. Ακόμα περισσότερο μου άρεσε που ο Κριστιάνο Ρονάλντο έκλαψε για όλους τους άλλους λόγους πλην της λύπης... Έκλαψε από χαρά και αυτό ήταν το σημαντικότερο και έκλαψε επειδή πραγματικά η ζωή του έπαιξε περίεργα παιχνίδια... Έκλαψε όπως θα έκλαιγε ένας αληθινός ήγέτης, που αναγκάζεται να εγκαταλείψει πρώτος το «καράβι» του! Και ναι μου άρεσε που αυτός ο άνθρωπος έδειξε σε αυτή τη διοργάνωση ότι είναι κάτι πολύ παραπάνω από «ποζέρι», όπως τον χαρακτηρίζουν και γουστάρω που αυτό το «ποζέρι» τώρα «βούλωσε» όλα τα στόματα, που τον κρίνουν όντας ανίδεοι!
Τι δεν μου άρεσε: Απογοητεύτηκα με την παρουσία της Αγγλίας στο τουρνουά. Γιατί το παραδέχομαι ή μουν από τους «ρομαντικούς» που πίστεψαν ότι αυτή τη φορά αυτή η χώρα θα απέβαλλε επιτέλους τον τίτλο του looser και θα μας έδειχνε σπουδαία πράγματα... Εν τέλει αυτό που μας «δίδαξε» ήταν άθλια επεισόδια και κρίσεις βίας. Και αυτό είναι το άλλο σημείο που δεν μου άρεσε καθόλου στο εφετινό Euro. Μια εικόνα τελείως αντίθετη με αυτό που θα έπρεπε να πρεσβεύει το ποδόσφαιρο και ο αθλητισμός γενικότερα... Αυτό που εύχομαι ολόψυχα είναι να μην γίνουμε ξανά μάρτυρες τέτοιων συμπλοκών με θύματα αθώους ανθρώπους!

Αρθρογράφος: Unknown