Οι πρώτες μεταγραφικές κινήσεις του Παναθηναϊκού, αναδεικνύουν τον προσανατολισμό στον οποίο θα χτιστεί η ομάδα της δεύτερης θητείας του Αργύρη Πεδουλάκη. Εκεί οπού οι «ομόσταυλοι» κάθε θέσης θα συμπληρώνουν (βάσει στοιχείων τους) ο ένας τον άλλον, παρά τη διαφορετικότητά τους. Γράφει, ο Κώστας Κουτσαυλής.
Οι πρώτες δύο «τρύπες» στο ρόστερ του Παναθηναϊκού καλύφθηκαν με σχετική επιτυχία. Ο Σίνγκλετον με τον Τζέιμς, εξαργύρωσαν τις εξαιρετικές εμφανίσεις τους με Κουμπάν και Λαμποράλ αντίστοιχα, κατηφορίζοντας στην Αθήνα σε μια ιδιότροπη, δύσκολη και μεταβατική σεζόν.
Μεταβατική γιατί όπως και να το κάνουμε, η απώλεια του Διαμαντίδη αυτόματα προσθέτει στην ομάδα πολύπλευρα ζητήματα και προβλήματα, τα οποία έχριζαν άμεσης λύσης από την επόμενη κιόλας μέρα της αποχώρησης του. Το γεγονός πως σταμάτησε το μπάσκετ ένας από τους ελάχιστους all-around παίκτες της Ευρώπης που κάλυπτε τρεις θέσεις και έπαιζε άμυνα για πέντε στην καλή του μέρα, ήταν κάτι πασιφανές. Όμως, η διαχείριση που του έγινε (αναγκαστικά) στην πρώτη θητεία Πεδουλάκη, αλλά και σε αυτές των Ιβάνοβιτς και Τζόρτζεβιτς, στέρησαν από την ομάδα τη δυνατότητα να «απογαλακτιστεί» όσο γίνεται περισσότερο από τη μελλοντική απουσία του.
Ωστόσο, ο μέχρι στιγμής υλοποιημένος μεταγραφικός σχεδιασμός του «τριφυλλιού» δείχνει πως πορεύεται στο σωστό δρόμο. Το ορθόν σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι να ψαχτεί η ομάδα για κάποιον «αντί-Διαμαντίδη», όσο του να καλύψει όλες τις «τρύπες» και τις «ανορθογραφίες» του ρόστερ με παίκτες που καλύπτουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη γκάμα δυνατοτήτων. Η απόκτηση των δύο Αμερικανών κάνει ξεκάθαρη την πολιτική που θα ακολουθήσει η ομάδα τη νέα σεζόν.
Ο Μάικ Τζέιμς ήρθε ως συμπλήρωμα του Καλάθη, χωρίς όμως να ομοιάζει με εκείνον σε καμία περίπτωση. Δίπλα στον διεθνή γκαρντ, ο οποίος προσπαθεί, αλλά δε μπορεί να αποτινάξει όλα τα στραβά που του δίνει ο ορισμός του pass-first πλέιμεικερ, προστίθεται ένας παίκτης που δε φοβάται να πάρει προσπάθειες. Το μαρτυρούν εξάλλου και τα στατιστικά του στην Ευρωλίγκα φέτος, στην οποία είχε 11.1 πόντους και σχεδόν 2 ασίστ ανά παιχνίδι (1.9).
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η επιλογή του Κρις Σίνγκλετον. Ένας διπλοθεσίτης «υμίψηλος», με έφεση στην άμυνα και τολμηρό σουτάκι από μεσαία απόσταση, αναμένεται να δώσει όλα όσα έλειπαν από τη μονοδιάστατη και «βαριά» γραμμή των ψηλών της περσινής περιόδου. Το μειονέκτημά του στην εκτέλεση της πάλαι ποτέ επίθεσης-Ευαγγελίου του Παναθηναϊκού (pick n roll) μπορεί να καλυφθεί με πολλούς τρόπους.
Οι δύο νεοσύλλεκτοι ήρθαν υπό εντελώς διαφορετικές προυποθέσεις από τους προκατόχους τους. Ο Τζέιμς σε καμία περίπτωση δεν θα είναι ο βασικός των τριάντα λεπτών, ούτε ο Σίνγκλετον θα πάρει τα λεπτά και τις προσπάθειες του Μπατίστα και του Ραντούλιτσα. Στόχος της ομάδας αλλά και του Πεδουλάκη, είναι η στελέχωση ενός ρόστερ το οποίο θα μοιάζει διαφέροντας, με τους πρωταγωνιστές να είναι έτοιμοι ώστε να μετατραπούν σε ρολίστες, ανάλογα με τη φύση κάθε παιχνιδιού.
Με την έλλειψη ενός ηγέτη (ο Καλάθης οδεύει προς αυτή την κατεύθυνση σταδιακά) αλλά και τα ζητούμενα που θέτει το σύγχρονο μπάσκετ, απαγορεύεται ένας προπονητής να επιλέγει ίδια κοψιά παικτών για κάθε θέση. Τα εγκλήματα του παρελθόντος, έχουν αρχίσει και γίνονται μαθήματα, ιδιαίτερα μετά τη διετή «ξηρασία» στο πρωτάθλημα αλλά και την αποτυχία μιας σταθερής σεζόν στην Ευρωλίγκα.
Υ.Γ - Επιτακτική κρίνεται η προσήλωση στην ενίσχυση της θέσης «3», καθώς ο Χαραλαμπόπουλος είναι ακόμα μικρός για να τραβήξει το βάρος μόνος του, ενώ και ο λαβωμένος Γιάνκοβιτς, καταφέρει ή όχι (μάλλον το δεύτερο) να μείνει στους Πέλικανς, δε γέμισε ποτέ τα παπούτσια της θέσης του για πολλούς και διάφορους λόγους...
Υ.Γ 2 - Η ουσία για τον Πεδουλάκη είναι τον προσεχή Οκτώβρη να κοιτάει στην άκρη του πάγκου του και να βρίσκει έτοιμες εναλλακτικές λύσεις για κάθε δυνατή περίσταση. Τα προηγούμενα πειράματα της μονοπώλησης μιας θέσης από... 1.5 άτομο (βλέπε Γκίστ στο 4, Ραντούλιτσα στο 5 κλπ) δεν βγαίνουν ποτέ σε καλό. Αυτή θα είναι και η πρώτη επιτυχία για την επόμενη σεζόν!
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου