Όλοι μας, σαν παιδιά, είχαμε να θαυμάζουμε τους δικούς μας ήρωες. Είτε αυτοί ήταν βγαλμένοι από τα βιβλία, είτε από τα κόμικς ή ακόμη και από τα ποδοσφαιρικά (ή μπασκετικά) γήπεδα. Ωστόσο, η κοινή συνισταμένη όλων μας ήταν ο πρώτος (και παντοτινός) από αυτούς, ο οποίος σήμερα, τυχαίνει να γιορτάζει. Γράφει, ο Κώστας Κουτσαυλής.
Στην κοινή γνώμη, έχει περάσει (λανθασμένα) η εντύπωση, πως οι ήρωες μας, είτε φανταστικοί είτε πραγματικοί, χρειάζεται να κάνουν ένα σωρό πράγματα, αυξημένης δυσκολίας, για να διατηρήσουν τον «τίτλο» τους.
Μπορεί λοιπόν στα «μικράτα» μας, να σαγηνευτήκαμε από τύπους σαν τον Superman, που σταματούσαν μετεωρίτες με το μικρό τους δαχτυλάκι, ή ακόμα και από τύπους σαν τον Ρονάλντο (τον «κανονικό», τον Βραζιλιάνο πάντα) που «κεντούσαν» στο γήπεδο, ωστόσο τυγχάνει να λησμονούμε ένα πράγμα.
Ο πρώτος μας ήρωας, αυτός που εμείς του δώσαμε αυτόν τον τίτλο υποσυνείδητα, πριν καν περπατήσουμε, ήταν μέσα στο σπίτι μας. Εμείς λοιπόν, σαν μπόμπιρες, αγνοώντας τους νόμους της φυσικής, αλλά και της κοινωνίας, θεοποιήσαμε αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος ήταν «τόοοοσο ψηλός» που μπορούσε να φτάσει το πάνω ντουλάπι, να μας πάρει βόλτα στους ώμους του, να μας πει ιστορίες και ιστορίες για πράγματα που θα βρίσκαμε πολύ σύντομα μπροστά μας.
Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος, προσέφερε την «υπέρβαση» σε κάθε παιδί. Στους ώμους του ένιωθες όντως οτι πετάς σαν αεροπλάνο, με τις γνώσεις του και τις ιστορίες του, νόμιζες οτι μαθαίνεις όλα τα μυστικά του κόσμου. Λόγω του παρουσιαστικού του και του ύψους του, τον ζήλευες που μπορούσε να ακουμπήσει το ταβάνι, τη λάμπα της κουζίνας ή που με άνεση σου έφερνε τα πράγματα από το πάνω ντουλάπι.
Με τα χρόνια, όλη αυτή η «μαγεία» άρχιζε να χάνεται σταδιακά. Όταν μεγαλώσαμε, στηριχθήκαμε στα δυο μας πόδια και μπήκαμε στη διαδικασία να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα την καθημερινότητα, πιστέψαμε πως έχουμε όντως τις δικές μας «σούπερ δυνάμεις». Τότε ήταν που, για πολλούς από εμάς, αυτός ο άνθρωπος δεν έμοιαζε και τόσο «σούπερ» στα μάτια μας. Αρχίσαμε να βλέπουμε τα «τρωτά» του και τα μυστήρια του, γελώντας με τον εαυτό μας, που κάποτε τον θεωρούσε ως πράγμα «απόκοσμο».
Τότε ήταν που το «παρατσούκλι» του άλλαξε από «ήρωα» σε... «γέρο», καθώς η πολύτιμη αν και επεισοδιακή εποχή της εφηβείας, προτάσσει την απομυθοποίηση/αντικατάσταση κάθε παλιού προτύπου, ώστε να αποκτήσει ο καθένας από μας τις δικές του «άτρωτες δυνάμεις», τα εφόδια για να ανταπεξέλθει στη δύσκολη ζωή ενός ενήλικα.
Κι όμως, πολλές φορές, δίχως μάλιστα να το καταλαβαίνουμε απ' ευθείας, αυτός ο άνθρωπος δεν είχε βγάλει στιγμή τη «μπέρτα» από πάνω του. Ήταν εκεί για να βοηθήσει, γνωρίζοντας πως ίσως και να μη λάβει εύσημα, παρά μόνο γκρίνια. Είτε πρακτικά, είτε ακόμα και ψυχολογικά, δεν έχει σημασία. Έστω ένα χτύπημα της πλάτης και δυο λόγια: «Εδώ είμαι εγώ, για ο,τι χρειαστείς»...
Στο πέρασμα των χρόνων, η βοήθεια του μπορεί να μην ήταν η ίδια όπως παλιά. Βλέπεις και εκείνος λίγο πολύ είναι θνητός, παρά τα όσα έδειχνε. Πλέον, μάλλον μπορείς και μόνος σου να φτάσεις το πάνω ντουλάπι, να αλλάξεις μια λάμπα, να πας μόνος σου οπουδήποτε θέλεις. Ίσως μάλιστα έχεις μπορέσει να αντικαταστήσεις τους ώμους του, πετώντας με αληθινό αεροπλάνο. Όμως, εκείνος έστω και παραγκωνισμένος σε μια άκρη, μπορεί ακόμα να σου πει δύο λόγια. Να σε βοηθήσει για να ξεκλειδώσεις κάποιον άλυτο για σένα «γρίφο» της ζωής σου.
«Μοιάζεις με τον πατέρα σου». Αυτή η ατάκα συνηθίζεται να ακούγεται από τον περίγυρο, ιδιαίτερα στα αγόρια και η αντιμετώπισή της από όσους την ακούν διαφέρει ανάλογα με την ηλικία.
Μικρός, πάντα φούσκωνες από περηφάνια, προσπαθώντας να μιμηθείς ίσως εκείνον, ή τις συνήθειές του, όπως για παράδειγμα να κάθεσαι δίπλα του την ώρα που ξυρίζεται, βάζοντας και εσύ λίγο αφρό στα μούτρα σου, έτσι για να νιώθεις μεγάλος. Στη συνέχεια, στην ηλικία της άρνησης, μπορεί να απαντούσες «εγώ μωρέ μ' αυτόν;», υπερτονίζοντας τα αρνητικά του. Όταν όμως βουτήξεις για τα καλά στα «θέλω» και στα «πρέπει» της ενήλικης ζωής, μάλλον βρίσκεις τη χρυσή τομή. Αρκεί να κοιτάξεις στο πρόσωπό του. Σίγουρα θα δεις κομμάτια του εαυτού σου, όπως και εκείνος του δικού του, παρά τη διαφορετική πορεία που (σίγουρα) θα έχετε ακολουθήσει...
Από εκεί θα καταλάβεις πραγματικά τη δύναμη του απλού, το οποίο παράλληλα είναι τόσο δύσκολο. Ο άνθρωπος αυτός σε έκανε να νιώθεις πως έχει την αύρα του «σούπερ ήρωα» διότι έκανε πράγματα τόσο απλά, όμως τα περιέβαλε με τόση αγάπη. Όπως, θέλοντας και μη θα κάνεις και εσύ στη δική σου συνέχεια αύριο μεθαύριο. Ίσως μάλιστα να πιάσεις τον εαυτό σου να τον μιμείται σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητας, πλάι στον μπέμπη ή στη μπέμπα σου...
Τότε, εκείνος, αν ζει θα κάθεται ήσυχος στη γωνία καμαρώνοντας σε, διότι με όλα τα στραβά και τα άσχημά του, κατόρθωσε να σου μεταδώσει όσα χρειάζονται για να βάλεις και εσύ τη μπέρτα σου. Ακόμα όμως κι αν δε ζει, έχει καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια να σε κάνει να νιώθεις σίγουρος και έτοιμος όταν θα κληθείς να φορέσεις την ίδια στολή με εκείνον...
Χρόνια Πολλά λοιπόν σε όλους τους πρώτους μας (και παντοτινούς) σούπερ ήρωές μας...
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου