Τραγουδαμε και πατωνουμε! (Part III - Μπουζουκλερι το καναμε)

Η φετινή Eurovision πλησιάζει και το Mix This, ξεκινάει ένα εβδομαδιαίο θεματικό αφιέρωμα στις συμμετοχές της Ελλάδας στον θεσμό. Τρίτο μέρος και δεκαετία του '90, με τη ντίσκο να αφήνει τη θέση της ξανά στο μπουζούκι.

Στο ευρωπανηγύρι αυτό, σαν λαός υπάρχουμε, είτε το θέλουμε είτε όχι. Βασικά, είτε πατώνουμε (ως συνήθως) είτε όχι (σπανίως). Εδώ και 42 ολόκληρα χρόνια, επιμένουμε να χώνουμε τη μύτη μας (ενίοτε και τα λεφτά μας) τραγουδώντας.

Η Eurovision, ο θεσμός αυτός, αν τον εξετάσει κανείς με χιούμορ και χαλαρότητα θα βρει αρκετά ελληνικά διαμαντάκια. Από αυτόν τον σκοπό θα το εξετάσουμε και εμείς σαν Mix This, πάντα με χιούμορ, αλλά και καυστική διάθεση.

Τρίτο μέρος με τη δεκαετία του '90 να έχει την τιμητική της. Το κιτς έρχεται και παρέρχεται, χωρίς να συνοδεύεται πλέον (τόσο) από ντισκόμπαλες αλλά από μπουζούκια, γαρύφαλλα και... τσιφτετέλια! Συντονιστείτε γιατί έχει πολύ πράγμα εδώ...

1991 - Άνοιξη (Σοφία Βόσσου)

(14η θέση, 36 πόντοι)

Καταδικασμένο να αποτύχει αλλά και να πετύχει αυτό το κομμάτι! Τι εννοώ; Αρχικά, πρόκειται για σύνθεση Μικρούτσικου. Όχι του Θάνου, αλλά του άλλου του μικρού, ο οποίος τότε παίδευε τη μουσική πριν την παρατήσει εντελώς (ευτυχώς) και μας προσφέρει άλλου είδους διαμάντια. Δεύτερον, ο γέρο-τρομπετίστας στην εισαγωγή, ακόμα απορούμε πως δεν πέθανε φυσώντας τον σκοπό των Όρκ στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Κι όμως, παρά τις αστοχίες, αυτό το κομμάτι, αν και σχεδόν πάτωσε στο διαγωνισμό, έχει κερδισει επάξια (δίπλα στον Σωκράτη τον σούπερσταρ) μια θέση στο «πάνθεον» των ελληνικών συμμετοχών. Εδώ έγινε και... διασκευή!

1992 - Όλου του κόσμου η ελπίδα (Κλεοπάτρα)

(5η θέση, 94 πόντοι)

Για να σας προλάβω πριν τραβήξουμε μαζί το μαλλί μας για όσα είδατε στο βίντεο. 1992, το Μακεδονικό ζήτημα βρίσκεται σε έξαρση, χιλιάδες πιστών και απίστων βγαίνουν στο δρόμο για το όνομα των Σκοπίων. Εδώ κινητοποίησε τόσο κόσμο αυτή η ιστορία. Εδώ έφτασε να ρίξει και τον Μητσοτάκη, στη Eurovision θα κολλούσε; Η Κλεοπάτρα, μαζί με το τραγούδι της αλλά και το σκηνικό, «ζώστηκε» με καμιά 20αριά αστέρια της Βεργίνας, ζητώντας «να βρεθεί μια λύση γι' αυτά που αγαπάει, για να δωθεί λύση στο χώμα που πατά».

* Παραδόξως το μήνυμα και το όλο concept φάνηκε να έπιασε. Μόνο στον θεσμό, που μας έδωσε την 5η θέση, γιατί στο διπλωματικό επίπεδο, μετά από 25 χρόνια, εμείς βάζουμε παρκέ και μαύρα στα MKD, και οι υπόλοιποι έχουν αναγνωρίσει το όνομα αναίμακτα... Δεν πειράζει, νικήσαμε (;)...

1993 - Ελλάδα, η χώρα του φωτός (Καίτη Γαρμπή)

(9η θέση, 64 πόντοι)

Ένα χρόνο μετά την Κλεοπάτρα και τις... Βεργίνες (όχι τις μπύρες, τ' αστέρια), παραμένουμε στο ίδιο mood, αλλά με διαφορετικό ήχο και στύλ. Αρχικά, υποκλινόμαστε στη μεγάλη Καίτη (Καιτάρα βασικά) Γαρμπή. Έπειτα, υποκλινόμαστε στο «ποδαρικό» του σκυλοτράγουδου στον θεσμό. Η πρώτη φορά λοιπόν που το «Ποσειδώνιο», το «Fever» και τα λοιπά μαγαζιά, βρήκαν πάτημα στον εν λόγω διαγωνισμό. Έχουμε και παράπονα; Αντιπροσωπευτικό το δείγμα και για τότε και για τώρα. Η Γαρμπή εντυπωσίασε και όλα καλά, ακόμα και αν κουράσαμε λίγο με τα «εθνοσκυλοπόπ» κομμάτια...

1994 - Το τρεχαντήρι (Κώστας Μπίγαλης)

(14η θέση, 44 πόντοι)

Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη συμμετοχή με τη Μαρινέλλα, ο Κώστας Μπίγαλης με τους Sealovers είπε να ξαναφέρει στην επιφάνεια το γνωστό φιλοτουριστικό κόνσεπτ που είναι και ήταν ταμάμ για τους τουρίστες εκείνη την εποχή. Τρεχαντήρι, θάλασσα, Ελλάδα, νησιά, καλοκαίρι, έρωτας. Το καλό είναι πως αυτός ήταν ο Μπίγαλης. Ξέραμε τι στέλναμε και το τι μπορούσε να τραγουδήσει, εξάλλου ήταν στο «στοιχείο» του όλη η σύνθεση. Το κακό είναι πως πλέον, οι ξένοι είχαν καταλήξει πλεόν. Δηλαδή, τους αρέσει να το ζουνε το σκηνικό τα καλοκαίρια και όχι να το ακούνε. Γι' αυτό και η 14η θέση. Δεν πειράζει Κωστάρα. Σ' αγαπάμε με του Αιγαίου τα Μπλούζ, τη Ρίνα Κατερίνα και τη Μικρή σου Μέλισσα.

* Bonus, η καλτίλα του βίντεο παρουσίασης, που δείχνει τον Μπίγαλη με τα κορίτσια του να παίζουν χόκεϊ επί χόρτου. Απόλαυση!

1995 - Ποια προσευχή (Ελίνα Κωνσταντοπούλου)

(12η θέση, 68 πόντοι)

Το νυχτερινό κέντρο επιστρέφει, αυτή τη φορά με την Ελίνα Κωνσταντοπούλου, μια τραγουδίστρια που δεν έκανε την καριέρα της Καίτης Γαρμπή, αλλά μαζί με αυτό το κομμάτι, μας έδωσε άλλο ένα για να τη θυμόμαστε. Τέλοσπάντων το κομμάτι ξεκινάει με μια αρχαία απαγγελία (;), τύπου «Άνδρα μοι ένεπε..» και στη συνέχεια η Ελίνα μιλάει για την ιστορία που ιερόσυλοι κλέβουν από την πατρίδα. Σαν ένα καταγγελτικό (κιτς) ποτ πουρί για την ιστορία με το Σκοπιανό και διάφορα άλλα. Ποια προσευχή να πεις ρε Ελίνα και συ; Τουλάχιστον το κομμάτι είναι ευχάριστο σαν μουσική γιατί ο στίχος συνεχίζει να δείχνει το «ελληνικό κάλλος που έγινε κάποτε στο πόδι κάλος και είχαμε δόξα τώρα δεν έχουμε αλήτες»...

1996 - Εμείς φοράμε το χειμώνα ανοιξιάτικα (Μαριάννα Ευσταθίου)

(14η θέση, 36 πόντοι)

Μετά από επτά ολόκληρα χρόνια, η Μαριάννα Ευσταθίου ξανακάνει την εμφάνισή της σε τελική φάση Eurovision. Μάλιστα, κοιτώντας τα κιτάπια μου, η Μαριάννα από στυλιστικής άποψης ήταν ότι πιο τολμηρό είχαμε στον θεσμό, πριν την εμφάνιση της Μαντούς το 2003. Στα του τραγουδιού, μια από τα ίδια. Ήταν βλέπεις η εποχή που το εθνικιστικό πάθος ψιλοέσβησε, αφήνοντας πίσω του μια εσάνς του στυλ «όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες εσείς τρώγατε βαλανίδια πλακί...» και το «σαν τους Έλληνες δεν έχει». Εμείς λοιπόν φοράμε τον χειμώνα ανοιξιάτικα, αλλάζουμε αγάπες Κυριακάτικα, τρώμε μπριζόλα με τα χέρια, αλλάζουμε κανάλια δίχως τηλεκοντρόλ, οδηγούμε χωρίς χέρια, φιλάμε τη γκόμενα με τις πατούσες. Που να τα ξέρετε εσείς όλα αυτά ρε απαίδευτοι ευρωπαϊοι; Άσε μας βρε Μαριαννάκι!

1998 - Μια κρυφή ευαισθησία (Διονυσία Καρόκη)

(20η θέση, 12 πόντοι)

Τελευταίοι και μετεξεταστέοι. Λίγο πριν τη δύση του 20ου αιώνα, η Ελλάδα στέλνει τη Διονυσία Καρόκη στην Αγγλία και βγαίνουμε τελευταίοι. Γενικά αυτή η εμφάνιση έχει θαφτεί ακόμα και από τα δεδομένα των τηλεκριτικών του θεσμού (Μπόκοτα, αφές Μαγγίρα κλπ). Σαν να μην έγινε ποτέ αυτή τη χρονιά ο διαγωνισμός, σαν να μην πήγαμε ποτέ εμείς μέχρι το νησί. Και η Διονυσία μη φανταστείτε, μετά από αυτή την εμφάνιση, έχει φροντίσει να χαθούν τα ίχνη της από προσώπου γης. Δεν ξέρουμε καν αν ζει 18 χρόνια μετά. Μάλιστα η τελευταία θέση... ντρόπιασε τόσο πολύ τους «Μποκοταίους» που κάναμε τρία χρόνια να δηλώσουμε ξανά συμμετοχή! Έπρεπε να βγει η Έλενα μάλλον (spoiler alert)...

Με την Διονυσία Καρόκη και τον απόλυτο πάτο, κλείνει και ένας μεγάλος κύκλος στη σχέση μεταξύ του θεσμού και της χώρας μας. Τρία χρόνια μετά, το 2001, το νεανικό συγκρότημα Antique και η Έλενα Παπαρίζου εμφανίζονται από το πουθενά, αγγίζοντας μέχρι και την πρωτιά. 

Απο εκεί και έπειτα, ανοίγει ένας νέος κύκλος, αυτός της παράνοιας. Η Έλενα μας ανάγκασε να ασχοληθούμε σοβαρά με τον θεσμό, να τον φιλοξενήσουμε κι όλας, να δώσουμε ένα σκασμό λεφτά, αλλά και να τσακωνόμαστε στα τηλεπαράθυρα για το ποιον πρέπει να στείλουμε κάθε χρονιά. Με άλλα λόγια το πανηγύρι έγινε εμπόρευμα... 

Αυτά και άλλα πολλά στο τέταρτο και προτελευταίο part του αφιερώματος την επόμενη Παρασκευή, με τις χρυσές εποχές προ κρίσης (2001-2009)... Stay tuned!