Χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς αμβλύνσεις και με μια εξαιρετικά καυστική παρομοίωση, η Χριστίνα Αμερικάνου σχολιάζει την - συνδικαλιστική - κατάσταση που επικρατεί στο δημοσιογραφικό χώρο. Υπογραμμίζει αν μη τι άλλο, αυτά που όλοι βλέπουμε, ωστόσο λίγοι τολμούμε να διαλαλήσουμε.
της Χριστίνας Αμερικάνου
Διήμερη απεργία στα ΜΜΕ. Πέμπτη – Παρασκευή για κάποιους, Παρασκευή – Σάββατο για μερικούς άλλους. Δεν έχει σημασία ποιους. Σημασία έχει πως τα Κυριακάτικα φύλλα θα βγουν, οι ηλεκτρονικές σελίδες θα εργαστούν (όπως πάντα εξάλλου) και έτσι θα είμαστε εμείς καλά και το υπό κατάθεση ασφαλιστικό νομοσχέδιο ακόμα καλύτερα.
Ένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο που είναι ήδη στα σκαριά. Ένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο που όλοι το είχαν τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι. Ένα ασφαλιστικό που εδώ και 5 χρόνια που μπήκαμε στην κρίση, οι «θεσμοί» μας λένε να το φτιάξουμε, εμείς όλο τη σκαπουλάραμε και τώρα ήρθε η στιγμή να εφαρμόσουμε τις επιταγές τους.
Με λίγα λόγια, ένα ασφαλιστικό που όλοι, πάνω-κάτω, γνώριζαν πως θα καταλήξει για το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Ένα δημοσιογραφικό επάγγελμα που βίωσε νωρίς σχετικά με την έναρξη της κρίσης την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, που είδε πολυάριθμους συναδέλφους να εργάζονται έναντι πενιχρών ποσών με μπλοκάκια παροχής υπηρεσιών, που άφησε ακόμα περισσότερους νέους συναδέλφους να προσφέρουν «μαύρη εργασία», που βλέπει μεσήλικες επαγγελματίες άνεργους, απλήρωτους «ενεργούς» , ακόμα και εθελοντικά εργαζόμενους
Εφημερίδες και -παλαί άλλοτε- μεγάλα «μαγαζιά» χρωστάνε μισθούς τριών και πλέον μηνών, απολύουν σωρηδόν, προσλαμβάνουν χωρίς καμία απαίτηση ως προς τα τυπικά προσόντα κι ενδιαφέρονται μόνο να έχουν φθηνό εργατικό δυναμικό απαξιώνοντας καθημερινά το δημοσιογραφικό επάγγελμα που δεν έχει κανέναν πια να το υπερασπιστεί.
Η ΕΣΗΕΑ επί σειρά ετών είναι αμέτοχη, οποιαδήποτε πρόταση για καταστατική γενική συνέλευση, με στόχο την αλλαγή του απηρχαιωμένου πλέον καταστατικού της, έχει πέσει σε… τοίχο. Ορδές συναδέλφων που ανδρώθηκαν μέσα στις ηλεκτρονικές ιστοσελίδες βρέθηκαν στην ίδια ακριβώς μοίρα με έναν οποιοδήποτε άλλον ιδιωτικό υπάλληλο, χωρίς καμία επαγγελματική αναγνώριση. Η Ένωση δε νοιάστηκε ποτέ να ενσωματώσει όλα αυτά τα παιδιά στους κόλπους της, δεν μπήκε στον κόπο να δείξει σε όλους αυτούς τους συναδέλφους ότι γι’ αυτήν δεν είναι αποπαίδια αλλά δικά της παιδιά.
Δεν έφερε ποτέ στο τραπέζι την αναγνώριση των ασφαλιστικών εισφορών για το ΕΤΑΠ μέσα από τα μπλοκάκια παροχής υπηρεσιών, ώστε να καταφέρει να αναγνωρίσει τα δικαιώματα και αυτών των συναδέλφων, ούτε ζήτησε την ασφάλιση των ήδη επαγγελματικά κατοχυρωμένων δημοσιογράφων στο ΕΤΑΠ ΜΜΕ ανεξάρτητα σε ποιον οργανισμό εργάζονται. Έμεινε περιχαρακωμένη στο παλιό, και στο αρτηριοσκληρωτικό καθεστώς των δημοσιογράφων με «μισθολόγιο» όπως έλεγαν τα χρόνια που εγώ ξεκινούσα, και που όλων μας στόχος ήταν να μπούμε εκεί και να γίνουμε μέλη της Ενωσης. Υπέρτατη τιμή.
Τώρα τι; Τώρα τα νέα παιδιά, ακούνε ΕΣΗΕΑ και γελάνε. Φαντάζονται κάτι υπερήλικες που συγκεντρώνονται σε ένα τραπέζι και μιλούν για πράγματα που ουδόλως εκείνα τα θεωρούν ενδιαφέρονται ή χρήσιμα για την περαιτέρω πορεία τους. Νιώθουν ότι η ΕΣΗΕΑ δεν τα ήθελε ποτέ στους κόλπους της, και δύσκολα μπορείς να τα πείσεις να ακολουθήσουν τις αποφάσεις της.
Είναι σα το γονιό που ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για το παιδί του όσο ήταν μικρό και ξαφνικά εγείρει απαιτήσεις που θέλει να γίνουν και άμεσα κατανοητές κι αποδεκτές! Αλλά το παιδί που έγινε έφηβος χωρίς καμία στήριξη και βοήθεια, δεν θα ακούσει ποτέ τις συμβουλές και τις παραινέσεις ενός γονιού που το παράτησε όταν τον είχε ανάγκη. Τώρα ήρθε η ώρα που θα γυρίσουν την πλάτη στην Ένωση, όλοι αυτοί οι νεαροί και όχι μόνο συνάδελφοι που δεν ένιωσαν ποτέ το συνδικαλιστικό όργανο στο πλευρό τους. Τώρα ήρθε η ώρα που η ΕΣΗΕΑ τους χρειάζεται και αυτοί γυρίζουν την πλάτη τους επιδεικτικά.
πηγή: amerikanou.wordpress.com
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου